ZATRZYMANA CHWILA

Post z dedykacją

2010-12-14T22:05:00.000+01:00

To mówi Pan:
«Jeśli się nawrócisz,
dozwolę, byś znów stanął przede Mną.
Jeśli zaś będziesz wykonywać to, co szlachetne,
bez jakiejkolwiek podłości,
będziesz jakby moimi ustami.
Wtedy oni się zwrócą ku tobie,
ty się jednak nie będziesz ku nim zwracał.
Uczynię z ciebie dla tego narodu
niezdobyty mur ze spiżu.
Będą walczyć z tobą, lecz cię nie zwyciężą,
bo Ja jestem z tobą,
by cię wspomagać i uwolnić -
wyrocznia Pana.
Wybawię cię z rąk złoczyńców
i uwolnię cię z mocy gwałtowników».

/Jr 15,19-21/

... z dedykacją dla nawracających się i tych, co się boją...

Bo tak chciał...

2010-11-30T16:08:00.002+01:00

...nic nie jest owocem irracjonalnego przypadku, ale wszystko istnieje, bo tak chciał Bóg, należy do Jego planu, którego centrum stanowi zaproszenie do uczestniczenia w życiu Bożym w Chrystusie...

Te słowa z Adchortacji "Verbum Domini", n. 8, wydają mi się najlepszym komentarzem do fragmentu dzisiejszej Ewangelii, w święto św. Andrzeja Apostoła:
Gdy [Jezus] przechodził obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi». Oni natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim. A gdy poszedł stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci: Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim.

Wiele razy zadawałem sobie, i innym, to pytanie: "Dlaczego ja?". Nie tylko z żalem, gdy dotykało mnie coś trudnego, ale także wtedy, gdy zadziwiałem się mojemu powołaniu, i innym cudom, które Bóg działał w moim życiu.

Myślę, że Andrzej (podobnie, jak Piotr, Jakub, Jan, i pozostali) także zadawał sobie to pytanie. Ale wpierw - usłyszawszy wezwanie - porzucił"dotychczasowe" i poszedł za Słowem, które go wezwało.
Czas na refleksję i wątpliwości także przyszedł. Widzimy to nie raz w Ewangelii: gdy Apostołowie nie rozumieją swego zadania... gdy się buntują... gdy uciekają... zdradzają... drżą ze strachu... Jednak to, że Bóg tak chciał jest ostateczne.

Oczywiście Bóg pozostawia nam wolność. To ja mam dokonać wyboru... "ruszyć się"... Jednak to Jego wola jest tu mocą, która przemienia. I można "wierzgać", albo (świadomie a nie z rezygnacją!) zgodzić się. BO ON TAK CHCE... To drugie wyjście może w danym momencie wydaje się trudniejsze, ale ostatecznie przynosi pokój i radość... przynosi życie w wolności... w Bogu.

Spostrzec

2010-11-28T23:58:00.000+01:00

jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki, i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop...

Zaczął się ADWENT... czas by wyjść na spotkanie Pana... On przychodzi... obym tylko nie przegapił (po raz kolejny?) tego przyjścia.

Plany... postanowienia... nie mam. Ale tym razem świadomie - zobaczymy co może się dokonać we Mnie dzień po dniu... To będzie zupełnie nowe doświadczenie - nie planować.

Chcę wyjść na przeciw... i spotkać Przychodzącego, tam, gdzie On to zaplanował...

Mam prawo?!

2010-11-04T16:21:00.001+01:00

Dziś niemal każdego dnia słyszę i czytam, że „mam prawo...”. Mam prawo do wychowania bez stresu... do posiadania potomstwa... do „świętego spokoju”... do myślenia „jak mi się żywnie podoba”... Mam prawo! A właściwie nie tylko mam prawo, ale mnie to się zwyczajnie „należy”!
Takie przekonanie pojawia się także w naszym życiu wewnętrznym: „mam prawo do chwili szaleństwa”... do „chwili zapomnienia”... do „dania sobie luzu”... a może nawet do życia „według mojego widzimisię” – bez norm i zasad, bo przecież tylko ja sam wiem najlepiej, co dla mnie dobre... co mi się należy. Problem zaczyna się jednak, gdy odzywa się sumienie. Gdy do głosu dochodzi obecny w moim życiu (mino wszystko) Bóg. Czasem myślenie pod tytułem „mam prawo...” przenosimy także na nasze relacje z Bogiem. I żądamy wprost tego przebaczenia, bo ono się nam „należy”. Dlaczego? No przecież Bóg jest miłosierny i zawsze przebacza...

To takie oczywiste? Bóg przebacza nie dlatego, że zasługujemy na to, czy że nam się to należy, ale dlatego, że pragnie dać kolejną szansę grzesznikowi. I to całkowicie za darmo. Bóg pragnie dać szansę także mnie, ponieważ nie chce śmierci grzesznika, ale by się nawrócił i miała życie wieczne. Bóg wobec człowieka, który się zagubił zachowuje się jak pasterz, któremu zaginęła owca i jak kobieta, która straciła drachmę. On zawsze szuka tego, co zginęło... aż do skutku. I zawsze to poszukiwanie jest Jego inicjatywą... inicjatywą Jego miłosierdzia.

Bóg pragnie okazać nam miłosierdzie. Jest gotowy nam je ofiarować. Poszukuje każdej okazji by tak się stało. Pomóżmy Mu w tym. Najpierw módlmy się o swoje nawrócenie. Prośmy także za innymi. Każdy z nas może stać się owcą, co zaginęła, ale także pasterzem, którzy dzięki swej miłości zauważy, że inny się zagubił. Prośmy także za naszych spowiedników – o mądrość i cierpliwość dla nich, gdy będą nas jednać z Bogiem.

Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc ducha... miej miłosierdzie dla nas i świata całego.

Aby zyskać więcej...

2010-11-03T15:00:00.002+01:00

We współczesnej ekonomii najważniejszymi czynnikami (tak mi się wydaje, jako "ekonomicznemu" laikowi) są: siła podaży i popytu, siła nabywcza pieniądza, otwartość rynku... generalnie to wszystko, co wiąże się z możliwością zdobycia, pomnożenia, wzbogacenia.

W tym świetle, słowa Jezusa z dzisiejszej Ewangelii: nikt z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem, wydają się dalekie od rzeczywistości. Ale... myślę, że tylko wtedy, gdy bierzemy te sprawy bardzo pobieżnie. Gdy - można powiedzieć - patrzymy na nie tylko oczami ciała. Bo jakże wiele trzeba "zainwestować", czasami też stracić, by ostatecznie odnieść sukces. Ta zasada ekonomii, ma przełożenie także na (nomen omen) "ekonomię zbawienia".

Bóg "zaryzykował" wszystko, wzywając nas "z ciemności do światła, ze śmierci do życia". Oczywiście nic nie stracił (w rzeczywistości), ale dał nam przykład, co należy zrobić, by zyskać więcej... Decyzja musi być radykalna i ostateczna. Wszystko, albo nic... tertium non datur...

Na te refleksje naprowadziły mnie słowa zapisane przez Papieża Benedykta XVI w Encyklice "Spes salvi" [W nadziei zbawieni] (n. 10): pojawia się pytanie: czy naprawdę tego chcemy – żyć wiecznie? Być może wiele osób odrzuca dziś wiarę, gdyż życie wieczne nie wydaje się im rzeczą pożądaną. Nie chcą życia wiecznego, lecz obecnego, a wiara w życie wieczne wydaje się im w tym przeszkodą [podkr. moje].

Czego zatem pragnę? Zyskać więcej, czy poprzestać na tym, co mam i (najprawdopodobniej) nawet to "niewiele" ostatecznie stracić?
PS
Słowa świętego Pawła, jako uzupełnienie - mnie wprost "poraziły": wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, Pana mojego. Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa.

Statystycznie...

2010-10-10T18:59:00.001+02:00

Statystycznie rzecz biorąc, obraz, który prezentuje dzisiejsza Ewangelia nie jest najweselszy. Wrócił tylko jeden z dziesięciu uzdrowionych. 10 % to nie wiele, a może dużo? To zależy jak się patrzy. Z "rzymskiej" perspektywy... powiedziałbym - nie źle; z polskiej... chyba gorzej.

Jednak nie o statystykach trzeba tu mówić. Chrystus bowiem podkreśla nie tylko "ilość", ale także (i przede wszystkim) "jakość". Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła - zwraca się do wdzięcznego uzdrowionego. Wiara ma właśnie tę moc - uzdrawiania, leczenia. Przykładem tego jest też Naaman, który - mimo początkowych oporów - w końcu jednak zanurzył się siedem razy w Jordanie, według słowa męża Bożego (...) i został oczyszczony.

Wiara jednak ma iść dalej. Ma być nie tylko jednorazowym zachwytem, jednorazową decyzją... Jeśli faktycznie ma owocować, to musi (nie bójmy się tego słowa), musi wyrażać się także w dalszych czynach (po nawróceniu), w postawie życia. Naaman stwierdza: Oto przekonałem się, że na całej ziemi nie ma Boga poza Izraelem! I obiecuje: odtąd twój sługa nie będzie składał ofiary całopalnej ani ofiary krwawej innym bogom, jak tylko Panu. Uzdrowiony zaś Samarytanin (a więc także "obcy") wrócił chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu.

Do tego "dwugłosu" dołącza także św. Paweł, gdy pisze: Pamiętaj na Jezusa Chrystusa, potomka Dawida! On według Ewangelii mojej powstał z martwych. (...) Nauka to zasługująca na wiarę: Jeżeliśmy bowiem z Nim współumarli, wespół z Nim i żyć będziemy.

Jaki z tego wniosek? Wiara wyraża się w pokorze, postawie dziękczynienia i wierności.

Czasem, a może nawet za zwyczaj, nie jest to łatwe. Sam tego doświadczam co dnia. I myślę, że właśnie dlatego usłyszałem dziś właśnie o tym... abym sobie właśnie to przypomniał: nawet jeśli my odmawiamy wierności, On [Chrystus Jezus] wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego. Bym mógł powrócić i podziękować Bogu - powtarzając za Psalmistą: Śpiewajcie Panu pieśń nową, albowiem cuda uczynił. (...) Pan okazał swoje zbawienie: na oczach narodów objawił swą sprawiedliwość. (...) Ujrzały wszystkie krańce ziemi zbawienie Boga naszego. Ujrzały i moje oczy zbawienie, które Bóg uczynił w moim życiu!

Statystycznie rzecz biorąc to nie wiele, nawet nie 10 %... ale przecież nie nic! Od tego trzeba zacząć, by móc uwierzyć. I wierzyć nadal, co dnia...

Nowy Przełożony Generalny

2010-10-04T16:18:00.001+02:00

Od dzisiaj moje Stowarzyszenie ma nowego Przełożonego Generalnego. Bogu dzięki, że troszczy się o nas. Proszę o modlitwę za Księdza Generała.

Apostolski plan

2010-09-30T14:00:00.001+02:00

Wróciłem... nie tylko do Rzymu, ale także do pisania bloga. Wakacje obfitowały w przeżycia i doświadczenia, poznałem wielu nowych ludzi i wiele niezwykłych miejsc. Odwiedziłem także kilku starych znajomych. To chyba tyle w dużym skrócie. A teraz patrzę już w przyszłość. I na progu tej niewiadomej spotyka mnie dzisiaj Słowo Boże...

***

...wyznaczył Pan (...) siedemdziesięciu dwu i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Rzeczywiści Chrystus nie działa sam. Posyła przed sobą swoich uczniów, którzy głoszą prawdę Królestwa Bożego i wzywają do nawrócenia. Sam wielu z nich spotkałem. Wielu nie poznałem, nie zauważyłem, przeoczyłem...

Rzadko (za rzadko!) sam pamiętam, że i ja jestem posłany. Zwłaszcza, gdy głoszenie idzie ciężko. Myślę, że dlatego Jezus stwierdził: posyłam was jak owce między wilki. Nie oznacza to, że zostajemy sami. Przeciwnie. On zawsze nam towarzyszy. Kieruje krokami przed i w trakcie głoszenia. Z resztą nie tylko daje dobre rady, ale właściwie to On działa - w nas i przez nas.

To ważne dla mnie - zwłaszcza na początku kolejnego etapu. Ważny jest ten Jezusowy "plan apostolski"!

Bądźmy gotowi!

2010-08-08T00:01:00.000+02:00

To o naszych czasach myślał Pan, kiedy mówił: "Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?" (Łk 18,8). Widzimy jak wypełnia się to proroctwo. Coraz mniej doświadczamy bojaźni Bożej, rządów prawa, miłosierdzia, dobrych uczynków... Nasze sumienie bałoby się gdyby wierzyło, ale ponieważ nie wierzy, nie boi się. Gdyby zaś wierzyło, byłoby czujne; gdyby było czujne, wybawiłoby się.

Obudźmy się zatem, bracia i siostry, dopóki jeszcze to możliwe. Strząśnijmy sen z naszego bezwładu. Starajmy się zachować i praktykować przykazania Pana. Bądźmy tacy, jak mówił Pan: "Trwajcie więc w postawie służących i pilnujcie by wasze lampy nie zgasły. Bądźcie jak ci, którzy oczekują powrotu pana młodego, aby mu otworzyć kiedy tylko przyjdzie i zapuka do drzwi. Szczęśliwi służący, których pan zastanie czuwających."

Tak, trwajmy w postawie służących, starając się, by kiedy przyjdzie dzień odejścia, nie zastał nas zawstydzonych i spętanych. Niech nasze światło promienieje dobrymi uczynkami, niech nam wskazuje kierunek pośród nocy tego świata ku światłu i miłości wiecznej. Czekajmy więc z troską i rozwagą na nagłe przyjście Pana, aby kiedy tylko zapuka do drzwi z wiarą przyjąć od Pana wynagrodzenie za czujność. Jeśli będziemy przestrzegać tych przykazań, zachowywać te ostrzeżenia i nakazy, podstępy Oskarżyciela nie będą mogły nam zaszkodzić podczas snu. Ale uznani za czujnych służących, będziemy królować razem z Chrystusem.

Powyższe słowa pochodzą od Św. Cypriana - biskupa Kartaginy i męczennika. Znalazłem je tutaj. Uderzyło mnie zwłaszcza pierwsze zdanie: "To o naszych czasach myślał Pan". I jest to, o tyle istotne, że słowa te napisał on w III wieku, żył bowiem w latach (ok.) 200-258.

Niepokojąco pasują one także do naszego XXI wieku... Niepokojąco...

Wierzysz?

2010-07-29T15:43:00.000+02:00

Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki.

Wierzysz w to? Odpowiedz na pytanie Jezusa wcale nie jest taka prosta. Wszak wiara nie jest "pojmowalna" ludzkim rozumem. Chyba dlatego tak wielu, nie znajdując dziś odpowiedzi na wszystkie swoje pytania, odchodzi od Boga. Nie oznacza to jednak, że tracą oni wiarę. Być może nie mają czego stracić. Być może poszukują odpowiedzi na pytania bez odpowiedzi, ponieważ ograniczają się tylko do tego, co dotykalne. Być może...

Myślę jednak, że nawet w takich przypadkach możliwe jest podanie im "pomocnej dłoni". Może nią być przede wszystkim przykład tych, którzy uwierzyli i nie zawiedli się.

Kilka dni temu trafiła do moich rąk książka pt. "Błogosławiony Karl Leisner. Wizjoner zjednoczonej Europy". Opowiada ona o życiu tytułowego Karla. Był to kapłan niemiecki, który przeżył KL Dachau, ale w wyniku ponad pięciu lat więzienia umarł w kilkanaście tygodni po wyzwoleniu. Do obozu trafił jako diakon. W obozie koncentracyjnym otrzymał sakrament święceń (z rąk biskupa "współwięźnia" Gabriela Piguet`a) w stopniu prezbiteratu i odprawił pierwszą Mszę świętą. Jak się okazało - jedyną w swoim 30-letnim życiu!

W liście do swego biskupa (C. A. Grafa von Galen), wysłanym w tajemnicy, aby prosić o zgodę na święcenia w tych szczególnych okolicznościach, zapisał: "Moje tęsknoty i modlitwy kierują się ku kapłaństwu". Zaś w kilkanaście dni przed śmiercią powiedział do swojej matki: "Wiem, że wkrótce umrę, lecz cieszę się z tego powodu". Jego wiara zwyciężyła.

Ks. Karl Leisner (wraz z ks. Bernhardem Lichtenbergiem) został 23 czerwca 1996 roku beatyfikowany przez Papieża Jana Pawła II. Miało to miejsce w Berlinie, na Stadionie Olimpijskim - tym samym, na którym odbyła się olimpiada w 1936 w hitlerowskiej III Rzeszy.

Dla mnie cała ta historia i postać bł. Karla są przyczyną do zastanowienia się nad wartością kapłaństwa oraz istotnym "argumentem" za nieśmiertelnością i wiarą w zmartwychwstanie.

Odkrycie

2010-07-14T20:54:00.002+02:00

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Słowa z dzisiejszej Ewangelii "zgrały się" dziś dla mnie ze słowami psalmu, jaki śpiewaliśmy (po polsku!) w czasie cotygodniowej, środowej Mszy świętej "międzynarodowej": Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego...

Pomyślałem sobie, że właśnie ta myśl jest / może być / powinna być* fundamentem mojej wiary. Nie jestem sam. On jest mym pasterzem. Dlatego niczego mi nie brakuje, nawet jeśli nie spełniają mi się wszystkie marzenia.

Odkrycie to jest dostępne dla wszystkich, ale tylko "prostaczkowie", ludzie o sercu ufnym i otwartym, mogą zrozumieć prawdę o "dobrej woli Boga". Jeśli kieruję się tylko "mądrością" i "rozsądkiem" ludzkim, nigdy tego nie odkryję! Dlaczego? Ano dlatego, że muszę właśnie mój rozum i rozsądek przekroczyć, by uwierzyć.

I myślę, że właśnie stąd bierze się to moje rozpaczliwe, codzienne poszukiwanie "zabezpieczeń" - w pieniądzu, w afektach, w planowaniu jutra. Tak, jak gdyby na prawdę ode mnie to zależało. Tak, jak gdyby nikt poza mną samym nie troszczył się o mnie. Tak, jak gdybym codziennie musiał walczyć z przeciwnościami, a może nawet z samym Bogiem, który tylko czeka by mi (przepraszam za słowo) "przyłożyć".

Że tak nie jest każdy może się przekonać w swoim życiu... jeśli zaufa i odkryje wartość "zakładu": jeśli "postawi" na Boga.

*wybierz właściwe ;-)

Heiss...

2010-07-10T09:06:00.003+02:00

- gorąco - to jest to, co czuję od kilku dni. A miało być tak pięknie: "l'estate mitteleuropea possa essere meno calda" [lato środkowoeuropejskie może być chłodniejsze], jak napisano do mnie w liście zapraszającym na kurs niemieckiego. Dziś jednak ma być 37 stopni... Ale dobrze. Nie narzekam. W końcu napisali "possa" [może]. Za kilka dni pewnie będę tęsknił do lata. Tak to już jest z nami, ludźmi, że nic nam nigdy nie pasuje...

***

Jeśli pana domu przezwali Belzebubem, o ileż bardziej jego domowników tak nazwą. Słowa z dzisiejszej Ewangelii przypominają mi to, co wczoraj przeczytałem o jednym z moich młodszych współbraci. W ostatnią "wyborczą" niedzielę zaczął kazanie od słów: "Powiem wam, kogo wybieram"... no i naraził się na proces o przerwanie ciszy wyborczej. Tyle tylko, że "zainteresowana" tą ciszą nie wysłuchała całego kazania. Wyszła szybciej. Nie dała Księdzu Damianowi (a przede wszystkim sobie) szansy. Szansy by mógł powiedzieć, że wybiera Jezusa.

Znam Damiana dobrze. Wiem, że lubi czasami "szokować". Ale, czyż to nie Jezus mówił, że odbuduje świątynię w trzy dni... że faryzeusze są jak groby pobielane... że z domu Ojca jego urządzono jaskinię zbójców...?! Nazwano go poplecznikiem Belzebuba, bluźniercą, buntownikiem... Dlaczego więc mam się dziwić, że tych, którzy mają odwagę mówić o Nim bez lęku, nazwą kłamcami i przestępcami?

Ktoś może zapytać, czy to nie przesada?! Akurat w dzień wyborów mówić o wyborach...Tak... a kiedy będzie ten dobry czas? Kiedy świat zechce posłuchać o NAJWAŻNIEJSZYM wyborze?! Paweł napisał wyraźnie: nastawaj w porę i nie w porę...

W kazaniu ks. Damiana padło tylko jedno imię Jego kandydata - Imię Jezusa. Ono niektórym przeszkadza. Bardziej, niż "złamana" cisza wyborcza. Nie ma co się oszukiwać.
W tej samej ewangelii słyszę jednak dziś także: Więc się ich nie bójcie! Nie ma bowiem nic zakrytego, co by nie miało być wyjawione, ani nic tajemnego, o czym by się nie miano dowiedzieć.

Modlę się więc dziś za ks. Damiana i za tę kobietę (staram się też nie osądzać, a to trudne)... a sobie zadaję niepokojące pytanie: czy miałbym odwagę tak jednoznacznie i stanowczo mówić o Jezusie?

Słowo na dziś...

2010-07-01T15:11:00.002+02:00

... "wunderbar" [cudowny]. Od wczoraj bowiem jestem w Bonn na kursie języka niemieckiego. Wakacje jak marzenie. Cisza, spokój i stary klasztor na Kreuzbergu. Czy potrzeba czegoś więcej? Niestety niezbędnym dodatkiem do całości jest 6 godzin dziennie "tedesco"... ;-) Ale wszystko inne jest "wunderbar"...
***
A dzisiejsza ewangelia kończy się słowami: tłumy ogarnął lęk na ten widok, i wielbiły Boga, który takiej mocy udzielił ludziom. Cuda Jezusa wzbudzały lęk i zachwyt. Wzbudzały reakcję. Nie pozwalały pozostać obojętnym.
Ten czas, który jest przede mną, także jest cudem Boga. Przynajmniej dla mnie. I także nie mogę pozostać obojętny. Obym nie zmarnował otrzymanej szansy...
Panie Jezu, pobłogosław nas na trud!

Boża troska

2010-06-13T12:39:00.004+02:00

Szymonie, mam ci coś powiedzieć. Słowa Jezusa z dzisiejszej Ewangelii przypominają mi jedną z najważniejszych prawd naszej wiary: Bóg pragnie żywego kontaktu z nami. Jest On "zainteresowany" żywą relacją, a nie tylko pozorami. "Udowodnił to", gdy umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie.

Bóg, stając się człowiekiem, dla nas ludzi i dla naszego zbawienia, stał się jednym z nas, byśmy my mogli zbliżyć się do Niego. Ta prawda przypomina mi słowa Papieża Benedykta XVI, które usłyszeliśmy w miniony piątek na zakończenie Roku Kapłańskiego: Bóg osobiście troszczy się o mnie, o nas, o ludzkość. Nie jestem pozostawiony sobie, zagubiony we wszechświecie i w społeczeństwie, wobec którego człowiek jest coraz bardziej zdezorientowany. On sprawuje pieczę nade mną. Nie jest Bogiem dalekim, dla którego moje życie niewiele się liczy. (...) Piękna i pocieszająca jest świadomość, że jest ktoś, kto mnie kocha i troszczy się o mnie. Ale znacznie bardziej decydujące jest, że istnieje ten Bóg, który zna mnie, miłuje i troszczy się o mnie. (...) „Znać”, w rozumieniu Pisma Świętego, nie jest nigdy jedynie wiedzą zewnętrzną, tak jak zna się numer telefonu jakiejś osoby. „Znać” oznacza być wewnętrznie blisko drugiego. Miłować go.

Zatroszczył się o faryzeusza Szymona, o grzeszną kobietę, o swoich uczniów, kobiety, które Mu towarzyszyły... Troszczy się o mnie! Warto, bym dostrzegł to bardzo konkretnie w moim życiu. Bym usłyszał, że i mnie On kocha.

Ecco...

2010-06-12T09:41:00.004+02:00

...jak mówią Włosi. Między jedną a drugą tezą kolejnego egzaminu postanowiłem odnowić trochę wygląd bloga. Mam nadzieję, że nie przesadziłem...

Po poprawkach jest też i łódka...

Być i prowadzić

2010-06-11T20:41:00.009+02:00

Drodzy Bracia, Chrystus Was wybrał, wezwał, napełnił dobrocią i łaską. (...) Świętymi bądźcie i prowadźcie innych do świętości w Chrystusie.

Między innymi te słowa skierował dziś Papież Benedykt do polskich kapłanów na zakończenie Mszy świętej kończącej Rok Kapłański. Mnie najbardziej zapadły w serce właśnie one, a zwłaszcza to, że mam(y) być święty(mi) i mam(y) prowadzić innych do świętości. Niby żadne odkrycie... a jednak.

Pierwszym stopniem jest więc świętość - moja*. To jasne, gdy posłucha się zarzutów stawianych "Kościołowi" - niestety ograniczany mylnie tylko do księży i biskupów. Nie trzeba od razu szukać skandalów z pierwszych stron gazet. Wystarczy spojrzeć na moje prywatne "podwórko": arogancja, pogoń za wygodą, "brak czasu", czy zwyczajne lenistwo... Jeśli nie jestem postrzegany jako człowiek, który jest w bliskości z Bogiem, jeśli nie jestem przeźroczysty - jak to ktoś powiedział - tak, by inni widzieli przeze mnie Boga, to nie zbliżę innych do Niego. Co więcej daję pole do działania Nieprzyjacielowi. A on na pewno to wykorzysta.

Dziś bardzo jasno właśnie to sobie uświadomiłem (chyba pierwszy raz): jestem odpowiedzialny nie tylko za siebie! I nie powiem, "mam stracha" (nie chcę nadużywać tu "wielkich" słów, ale tak właśnie jest), bo to nie są żarty! Mam być pasterzem - oczywiście nie sam (to też bardzo jasno dziś powiedział Papież). Pasterz powinien iść pierwszy... także do świętości. Niby oczywiste... a jednak... na co dzień o tym zapominam.

Nie przeżyłem jakoś szczególnie tego Roku Kapłaństwa. Myślę jednak, że te dwie godziny na Placu Św.Piotra nie pozostaną bez śladu. Już nie pozostały...

Jezu cichy i pokornego Serca, uczyń serca nasze według Serca Twego!

------

* Oczywiście nie weźmie się ona "znikąd" - jak słusznie zauważył "Szymon". Faktycznie można pomyśleć, że sam mam tego dokonać. Nic bardziej mylnego - sam nic nie mogę. Dlatego ta modlitwa powyżej i słowa Benedykta: Chrystus Was wybrał, wezwał, napełnił dobrocią i łaską.

Bł. Jerzy

2010-06-06T12:17:00.003+02:00

Dziś Święta Matka Kościół przedstawia przykład nie tylko wzorowego księdza ale i heroicznego świadka... dosłownie przed momentem usłyszałem te słowa w homilii głoszonej przez Abpa Amato w Warszawie w czasie Mszy świętej beatyfikacyjnej Ks. Jerzego Popiełuszko. Muszę je dobrze przemyśleć... muszę!

Błogosławiony moich czasów... błogosławiony młody kapłanie, orędowniku prawdy... błogosławiony Księże Jerzy, módl się za nami!

Wersja poprawiona, dzięki "Palabra";-)

Powódź...

2010-05-21T21:22:00.003+02:00

...oglądana z odległości Rzymu wygląda nieco inaczej. A przynajmniej tak mi się wydawało do tej pory. Piszę "wydawało", ponieważ zmieniłem zdanie po tym, gdy zobaczyłem to zdjęcie. Językiem "młodzieżowym" powiedziałbym "szok", ale to za mało. Przecież tyle razy jeździłem tą ulicą (Lwowską - o ile pamiętam), obok tego kościoła. Na tym osiedlu mieszkają moi znajomi.

Stawiam sobie oczywiste pytanie "dlaczego". Nie zamierzam tu dywagować nad odpowiedzią, ale proszę o modlitwę - nie tylko za Sandomierzan.

Jak ja

2010-05-02T10:24:00.003+02:00

Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem.

Tęsknimy do prawdziwej miłości. Nie jest to żadna odkrywcza myśl. Nawet jeśli się do tego nie przyznajemy, to tak jest na prawdę! Nie "odkryję Ameryki", gdy napiszę, że to trudne. A jednak Chrystus stwierdza, że takie jest nowe przykazanie.

Nie jest to więc jedynie nasz wybór. Jesteśmy do tego zobligowani... ale siły do realizacji może dać tylko Bóg. Jest to poza naszym zasięgiem... ponieważ to dar od Boga. Jest to możliwe... albowiem mamy nie tylko nakaz, ale także przykład "jak".

Słowa przykazania miłości Chrystus wypowiedział w czasie Ostatniej Wieczerzy. Można je więc zrozumieć tylko w tej atmosferze - słuchając równocześnie tych słów: "To jest Ciało moje za Was wydane...", "To jest Krew Nowego Przymierza, która za was będzie wylana..." oraz "Ja was umiłowałem".

Ile razy braknie mi sił, by poszukiwać miłości... Ile razy stracę sens ofiarowania siebie innym... Ile razy postanowię kierować się egoizmem... Tyle razy mam wracać do tych słów "jak Ja"!

Tylko TY Panie mój! Tylko TY!

Znajomy?

2010-04-25T21:20:00.004+02:00

Ja jestem dobrym Pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają.

Te słowa (z dzisiejszej antyfony przed Ewangelią) przypomniały mi powiedzenie "znam go tylko z widzenia". W rzeczywistości oznacza ono, że wiem o nim czasem tylko jak wygląda... czasem (rzadko) go spotykam... nie za wiele mogę powiedzieć o nim tak konkretnie.

Co innego, gdy z kimś rozmawiam, gdy znam jego historię i poglądy, gdy wiem coś więcej... Spotykam go nie tylko przypadkiem, ale także celowo. Wtedy już mogę powiedzieć, że to mój dobry znajomy.

Niejako "na trzecim stopniu" jest ten, kogo nazywam przyjacielem. Na nim mogę polegać, mam do niego zaufanie, wiem, że jest gotowy mi pomóc i ja jestem gotowy pomóc jemu (zawsze).

To tylko prosta typologia naszych relacji. A teraz pytanie: która z nich charakteryzuje moje odniesienie do Jezusa. On stwierdza jasno: ja znam moje owce. Ale nie tylko. Ta relacja ma także drugi "kierunek": moje owce moje Mnie znają... moje owce słuchają mego głosu...

Jeśli więc chcę być na prawdę w owczarni Chrystusa, to przede wszystkim mam Go słuchać (regularnie i uważnie), a nie tylko znać Go "z widzenie" (raz w tygodniu lub rzadziej... a i to często z daleka, "spod chóru" na przykład).

Potrzeba bym i ja szedł za Nim, bo on daje życie wieczne. To pierwszy krok w stronę przyjaźni. Jezus już go wykonał: umarł za mnie, bym miał życie i miał je w obfitości. A ja? Czy chcę wykonać "mój pierwszy krok" i stać się najpierw dobrym znajomym a potem także przyjacielem?

Tylko w ten sposób będę w tym wielkim tłumie, gdzie nie będzie już głodu, pragnienia, zimna i upału a tylko On - mój Przyjaciel.

Trzecie spotkanie

2010-04-18T23:34:00.004+02:00

To jest Pan! Spotkanie z Chrystusem Zmartwychwstałym zmienia wszystko! Wcześniej chcieli wraz z Piotrem łowić ryby - jak to czynili zazwyczaj, wcześniej, zanim poznali Jezusa z Nazaretu. Teraz już nie - Piotr rzucił się w morze a reszta dobiła łodzią. Teraz wszystko stało się inne.

To jest Pan! - dotknęło mnie, że te słowa wypowiedział właśnie ten uczeń, którego Jezus miłował. Miłość zawsze szybciej otwiera oczy na obecność Pana.

To było już trzecie Ich spotkanie. A ile razy ja będę miał szansę spotkać Jezusa Zmartwychwstałego? Ile razy, do tej pory, nie poznałem Go na brzegu mojego życia... bo zapatrzony byłem w siebie, w swoją codzienność?

Spotkać Chrystusa Zmartwychwstałego winniśmy już tutaj, a nie dopiero "tam". Inaczej... możemy wcale Go nie spotkać!

Proszę dziś Panie o miłość, która powoli mi spojrzeć na nowo i dostrzec Twoją obecność w moim życiu.

Pokój Wam!

2010-04-11T21:36:00.003+02:00

"Pokój Wam!" Te słowa Jezusa, powtórzone w dzisiejszej Ewangelii aż dwukrotnie, przychodzą w najlepszym momencie - jak zwykle zresztą, gdy Pan mówi do nas.

Dziś doświadczyłem jak bardzo jest nam potrzebny ten pokój.

Siedziałem cały dzień właściwie sam... trochę (od tygodnia) przeziębiony... (fizycznie) daleko od Polski i Polaków... czytałem kolejne doniesienia z Warszawy. Dzięki internetowi mogłem towarzyszyć mojemu Prezydentowi w powrocie do Ojczyzny i wspólnie się modlić za wszystkich innych Zmarłych.

Pośród tego bólu, co jakiś czas pojawiały się jednak słowa: "Jezu ufam Tobie!". I wracał pokój...

A teraz nad Rzymem szaleje burza... pierwsza tej wiosny. Ulewa, że hej! Ale w moim sercu jakoś tak niezwykle pogodnie.

Po Smoleńsku...

2010-04-10T14:30:00.005+02:00

Jestem daleko... właśnie wracam z parafii do Rzymu. Rano przygotowania do podróży przerwał mi telefon... "nie wiem, czy wiesz... zginą Prezydent..."

Przypomina mi się 11 września... to wszystko jak film... Nie umiem zebrać myśli. A jednak gdzieś na dnie serca słyszę ten głos: władza jest od Boga...

Dlatego z oddalenia śpiewam wraz z innymi: Boże! coś Polskę przez tak liczne wieki, otaczał blaskiem potęgi i chwały, Coś ją osłaniał tarczą swej opieki, od nieszczęść, które przygnębić ją miały... Ojczyznę naszą racz pocieszyć Panie!

Trzeciego dnia Chrystus zmartwychwstał! Po Smoleńsku... będzie nadal życie. Może to szansa, by coś w końcu zmienić - w sobie i wokół siebie?

PASCHA 2010

2010-04-03T14:29:00.002+02:00

Chrystus jest Tym, który nas wywiódł z niewoli na wolność, z ciemności do światła, ze śmierci do życia... On jest Paschą naszego zbawienia. (Homilia bp. Melitona z Sardes)

Doświadczenia w naszej codzienności właśnie tej Paschy, tego przejścia „z niewoli na wolność”, począwszy od Wielkanocy, na każdy dzień życzy Ks. Piotrek

Przejrzeć?!

2010-03-16T17:53:00.004+01:00

Dziś jest szabat, nie wolno ci nieść twojego łoża. Słowa Żydów z dzisiejszej Ewangelii przypominają mi ludzi, którzy tak bardzo zapatrzeni są w swoje życie, że nie dostrzegają innych i tego, co się u nich dzieje. Często ja sam staję pośród tych "niewidomych". Dla Żydów przeszkodą było prawo i przyzwyczajenie do ślepego wypełniania Go. Dla mnie jest nią moja wygoda, moje zdanie o samym sobie (albo o tym drugim) lub - mówiąc wprost - mój egoizm.

Dlaczego właśnie o tym? Wielki Post to czas przemiany. Mojej i innych. To czas PRZEJRZENIA! Czy modlę się o to? Czy umiem ją dostrzegać i się nią budować? A może tylko grami udaję - tak naprawdę tylko sam przed sobą?!

Nie grzesz już więcej, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło - mówi dziś Jezus. To nie jest łatwe zadanie. Ale każde drobniutkie (i większe) zwycięstwo Boga w moim życiu (bo trzeba to sobie jasno powiedzieć, że to nie jest "moje zwycięstwo") daje mi na to szansę...

Panie zwyciężaj zawsze!

W ramach poszukiwań duchowych (i "jintelektualnych" ;), zajrzałem na stronę Strefy Kapłanów i znalazłem dobrą lekturę na temat zagrożeń duchowych. Polecam - nie tylko kapłanom!

Wolność - gdzie jest ta prawdziwa?

2010-03-14T12:25:00.005+01:00

Ojcze, daj mi część majątku, która na mnie przypada. Słowa młodszego syna z dzisiejszej Ewangelii skłoniły mnie do zastanowienia się nad tym, gdzie jest prawdziwa WOLNOŚĆ. Bo przecież właśnie o wolność mu chodziło: być niezależnym, samowystarczalnym... A że przy okazji powiedział ojcu, że dla niego już nie żyje (bo przecież dopiero po śmierci ojca mógł odziedziczyć swoją część majątku), że zwabiony fałszywym poczuciem niezależności oddalił się od bezpiecznego domu ojca (gdzie był synem "pana domu"), że popadł w niewolę i musiał pracować jako świniopas (spełniając zadanie najbardziej haniebne z możliwych dla Żydów)... to nic?!

Ludzki rozum podpowiada, że nie... że to bardzo wiele... może nawet niewybaczalnie wiele! I dlatego tutaj interweniuje sam Ojciec - Bóg, który czeka na niego/na mnie ze swą miłością. Dziś zrzuciłem z was hańbę egipską - mówi Bóg do Izraelitów na granicy Ziemi Obiecanej. Co jest tą "hańbą"? Oczywiście jest nią niewola egipska, służba innemu panu niż sam Bóg. Dla nich to była rzeczywistość historyczna. Dla nas jest to symbol "rzeczywistości grzechu". I tylko Bóg może zdjąć ze mnie tę "hańbę". Sam tego nie mogę uczynić: w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat, nie poczytując ludziom ich grzechów.

Ale jest i "druga strona medalu" - jest starszy brat i znowu jego słowa skierowane do Ojca: tyle lat ci służę i nigdy nie przekroczyłem twojego rozkazu. Jakże są one smutne, jakże pełne rozgoryczenia, wyrzutu, poczucia niesprawiedliwości. On także chciałby być wolny. Niestety - będąc wciąż w domu Ojca (a w dalszej perspektywie w swoim domu) - wciąż nie znajduje tu wolności. Wydaje się mu, że spełnia rolę tylko sługi (o której zamarzył nawrócony młodszy brat!), co czyni go nieszczęśliwym.

Ileż to razy i ja "urywam się z łańcucha" ojcowskiej miłości?! I popadam w niewolę! Ileż to razy będąc w domu Ojca, wciąż wyobrażam sobie, że to właśnie mnie ogranicza!

Odpowiedzią na to zawsze jest Boże miłosierdzie, które jako jedyne może obdarzyć mnie prawdziwą WOLNOŚCIĄ.

Czy ta przypowieść stwierdza, że mogę sobie "pogrzeszyć", bo Bóg miłosierny mi i tak przebaczy? I tak, i nie. Tak - w odniesieniu do drugiego elementu: Bóg przebaczy (oczywiście jeśli przyznam się doi tego, że potrzebuję nawrócenia: ojcze zgrzeszyłem...). Nie - w odniesieniu do pierwszego: grzech zawsze jest nieszczęściem, niewolą, raną, która pozostawia trwały ślad w moim życiu. Grzechu mam więc unikać (jak ognia), ale jeśli mi się przydarzy, to mogę mieć nadzieję, że mam gdzie wracać.

Niniwa...

2010-02-25T23:43:00.004+01:00

...była miastem bardzo rozległym - na trzy dni drogi.

Codziennie czynimy mnóstwo kroków. Nie zastanawiamy się nad tym... no chyba, że coś nie idzie po naszej myśli. Idąc mijamy wielu ludzi. Tylko niektórych zauważamy, tylko przez niektórych jesteśmy zauważani. A jednak wielu coś możemy powiedzieć i wielu coś nam mówi.

Wczoraj usłyszałem - w kazaniu Współbrata - że każdy z nas żyje i kroczy przez współczesne Niniwy - miasta w których często nie ma miejsca na Boga i wołanie o nawrócenie. A jednak nie przypadkowo jesteśmy tu, gdzie jesteśmy. Mamy zadanie. I wcale nie musimy dużo mówić. Czasem potrzeba tylko iść, kroczyć... Począł więc Jonasz iść przez miasto jeden dzień drogi...

Po tamtym kazaniu doszedłem do wniosku, że nie wykorzystuję danej mi szansy. Prawie codziennie idę przez moją Niniwę - nomen omen Wieczne Miasto. A jednak rzadko daję się jednoznacznie poznać jako świadek. Chociażby przez widoczny znak mojego kapłaństwa - koloratkę. Dziś zrobiłem pewne "doświadczenie": świadomie przyglądałem się mijanym Romanom i ich reakcjom na moją koloratkę. Były różne. Ważne jednak że były. To nie wiele. Ale może chociaż jeden z nich... to wie tylko Pan.

Kuszony... zwyciężył

2010-02-21T12:19:00.003+01:00

Widzisz, że Chrystus był kuszony, a nie dostrzegasz, że odniósł zwycięstwo? Uznaj, że to ty jesteś w Nim kuszony i że w Nim odnosisz zwycięstwa. Chrystus mógł trzymać diabła z dala od siebie. Jeżeliby jednak nie był kuszony, nie nauczyłby cię sztuki zwyciężania w pokusie. Te słowa zapisał św. Augustyn w Komentarzu do Psalmów, a konkretnie do Psalmu 61. Możemy przeczytać je dzisiaj w brewiarzowej Liturgii Godzin.

Przeczytałem je we włoskiej wersji jako wprowadzenie do dzisiejszej Ewangelii. I poruszyły mnie swą prostotą i głębią. Bo jakże często zatrzymujemy się/zatrzymuję się - czytając dzisiejszy fragment z Łukasza - na tym, że Jezus "był kuszony". To jednak dopiero połowa prawdy! Druga zawarta jest w stwierdzeniu, że "diabeł odstąpił od Niego". Przegrał. Na razie tylko bitwę... Miało się okazać, że przegra także wojnę - wojnę o moje i twoje zbawienie, bo Jezus nie zszedł z krzyża, wypełnił wszystko i otworzył nam drogę do Nieba.

Pragnę więc dziś w sobie odnowić tę świadomość, że w Chrystusie (i tylko w Nim) mogę odnieść zwycięstwo nad pokusami. Także w historii mojego życia kusiciel może przegrać bitwę, a kiedyś także wojnę...

***

W tym kontekście na nowo odczytuję niełatwy ostatni czas. Za szybko się poddawałem. Zapominałem, że nie jestem sam. A przecież znaki były takie widoczne: sesja, która poszła tak dobrze; te kilka dni w Polsce; chwile odpoczynku tutaj w Rzymie; walka, jaką toczy o mnie Bóg każdego dnia; wreszcie pojedyncze uśmiechy, chwile wytchnienia i doświadczenie Miłości, która nie rezygnuje nawet wtedy, gdy my rezygnujemy z siebie...

On zwyciężył, więc i ja mogę (dzięki Niemu) zwyciężyć... Oto program na ten Wielki Post.

Będziesz

2010-02-07T10:32:00.004+01:00

...za łaską Boga jestem tym, czym jestem... Za rzadko przypominam sobie tę prawdę. Widzę swoją grzeszność - Bogu dzięki - ale zapominam, że to nie wszystko w moim życiu. Staję w obliczu Boga onieśmielony, a nie raz zdruzgotany (jak mój święty Patron w dzisiejszej Ewangelii) i zapominam, że Bóg ma dla mnie plan, stokroć/tysiąckroć lepszy, niż ja sam mógłbym wymyślić.

będziesz - to krótkie słowo odnoszące się do przyszłości daje nadzieję, pokazuje drogę, zachęca do wysiłku. Bóg ze mnie nie zrezygnował, więc i ja nie powinienem rezygnować ze siebie! Nawet gdy widzę, że jestem mężem o nieczystych wargach. Bóg jest zainteresowany mną i zna dobrze moją historię. To ona jest cząstką tej historii,która sprawiła, że Chrystus umarł - zgodnie z Pismem - za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia - dla mnie, dla nas, dla wszystkich... abyśmy mogli być!

Nie wiem, co przygotował dla mnie Bóg. Nie wiem, gdzie w przyszłości będę "rybakiem ludzi". Wierzę, znowu wierzę, że Bóg to wie. I to mi wystarczy!

Rozdwojenie (jaźni?)

2010-02-05T23:06:00.004+01:00

Ilekroć go posłyszał, odczuwał duży niepokój, a przecież chętnie go słuchał. Tia... I skąd my to znamy. Ileż to razy przeżywałem dokładnie to samo: Słowo mnie zachwycało, wciągało, radowało (!), by zaraz napełnić niepokojem - że "niemożliwe", że "nie dla mnie", że "rusza sumienie". I niestety zbyt często "zabijałem proroka" - w sobie i wokół siebie. Marnowałem okazję, by raz na zawsze oderwać się od zła. Bo przecież o nie właśnie chodziło. Nawet niewinne pytanie mogło doprowadzić do tragedii, a co dopiero dialog w jaki się z nim wdawałem tyle razy. I ostatecznie to i tak ja przegrywałem...

A nau(cz)ka? Nie ma co składać winy na wyimaginowaną chorobę. Diagnoza jest jasna - wszystko robię na własną rękę a jęczę tylko, gdy już sam sobie nie daję rady. Mały i głupiutki jak dzieciak w piaskownicy.

A jednak... widzę w tym nadzieję: przecież krew męczenników to tylko odrobinka z Krwi, która popłynęła dla MOJEGO Zbawienia. Ona leczy także z rozdwojenia (jaźni?).

***

Jeszcze tylko jeden egzamin i Polska na kilka dni... Jakieś to niewiarygodne. A jednak.

Niewiele potrzeba...

2010-01-30T18:15:00.007+01:00

...by zacząć narzekać... bolący żołądek, poważniejszy egzamin na horyzoncie... nie zawsze udany dzień... nadchodząca burza... Niewiele potrzeba, by ujawniło się, jak mało mamy wiary. Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?

To nie prawda!? Niestety prawda! Dlatego dzisiaj słyszymy: Czemu tak bojaźliwi jesteście? Ale jednak jest nadzieja: Jezus jest wciąż w naszej łodzi i interweniuje jeśli tylko NA PRAWDĘ jest to potrzebne.

Wciąż rośnie...

2010-01-29T16:45:00.006+01:00

Pierwszorzędnym zadaniem kapłana jest głoszenie Chrystusa, Słowa Boga (...) i przekazywanie wielorakiej łaski Bożej, niosącej zbawienie przez Sakramenty. (...) Jakże więc mieli wzywać Tego, w którego nie uwierzyli? Jakże mieli uwierzyć w Tego, którego nie słyszeli? Jakże mieli usłyszeć, gdy im nikt nie głosił? Jakże mogliby im głosić, jeśliby nie zostali posłani? ” (Rz 10,11.13-15). ...drogi komunikowania się, otwarte przez zdobycze technologii, są już niezbędnym narzędziem. (...) świat cyfrowy (...) otwiera wielkie perspektywy i aktualizacje dla Pawłowego wezwania: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1 Kor 9, 16).
...od kapłanów wymaga się zdolności do obecności w świecie cyfrowym przy stałej wierności orędziu ewangelicznemu (...) i aby głosili Ewangelię, wykorzystując, obok tradycyjnych narzędzi, możliwości nowej generacji środków audiowizualnych (zdjęcia, wideo, animacja, blog, strony web). (...)
Za pośrednictwem nowoczesnych środków przekazu kapłan będzie mógł ukazywać życie Kościoła i pomagać ludziom dzisiejszym odkrywać oblicze Chrystusa (...)
Również w świecie cyfrowym powinno być widać, że pełna miłości zatroskanie o nas Boga w Chrystusie (...) [jest] konkretną i aktualną rzeczywistością. Duszpasterstwo w świecie cyfrowym powinno bowiem ukazać ludziom (...) że „Bóg jest bliski. (...) Raz jeszcze wzywam was, najdrożsi kapłani, do uchwycenia z mądrością tych szczególnych możliwości, jakie daje współczesna komunikacja. Niech Pan uczyni z was zapalonych głosicieli dobrej nowiny także na nowej „agorze”, jaką tworzą dzisiejsze środki przekazu.

Te słowa, pochodzące z Orędzia Benedykta XVI na 44 światowy dzień środków przekazu, pobudził moje myślenie i zachęcił ponownie, by zajrzeć na mojego bloga. Nic nie chcę obiecywać... zrobię, co będę mógł.

***

Królestwo Boże jak ziarno wrzucone w rolę: kiełkuje i rośnie, [człowiek] sam nie wie jak...

I na prawdę tak jest. To przecież nie od naszych wysiłków zależy, że będziemy zbawieni/że jesteśmy zbawieni. Z drugiej jednak strony nie możemy "leżeć do góry brzuchem". Jesteśmy wezwani do tego, by każdego dnia na nowo poszukiwać tego Królestwa - tam, gdzie jesteśmy.

Dziś dla mnie to oznacza konkretnie moje bycie kapłanem, studentem, mężczyzną. To tutaj, we mnie Królestwo Boże rośnie... lub nie, bo mu przeszkadzam (jak Dawid z pierwszego czytania).

Panie zmiłuj się nade mną w łaskawości swojej... przywróć mi radość Twojego zbawienia. (Ps 51)

Docenić

2009-10-03T08:36:00.007+02:00

Kolejny dzień w Rzymie rozpoczęty. Po ludzku, to nie realne - ja w Rzymie, ja na studiach, ja mówię(?) po włosku. Chciałbym często ponarzekać, poutyskiwać, wyżalić się... Tylko, czy mam do tego prawo?! Zwłaszcza w kontekście tych słów z dzisiejszej Ewangelii: Beati gli occhi che vedono tutte queste cose (Szczęśliwe oczy, które widzą to)

I rzeczywiście trzeba mi te słowa brać na serio! Bo iluż ma taką szansę, jaką ja mam?! Wczoraj zażartowałem, że "jak nie byłem w Watykanie przez 30 lat ani raz, tak wczoraj - kilka razy". Szczęśliwe oczy, które to widzą, bo wielu proroków i królów pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli, i usłyszeć, co słyszycie, a nie usłyszeli.

Cieszmy się zatem (i DOCEŃMY) z tego, czego doświadczamy każdego dnia - z tego, co dobre i z tego, co trudne. Bo może wielu innych marzyłoby o tym, co dla nas jest powodem do narzekania.

Wczoraj przypomniała mi się Susan Boyle. Kobieta (zdawać by się mogło) skazana na "niebyt", stała się gwiazdą światowego formatu. Prosta i skromna, ale także ufna w swe siły, osiągnęła więcej niż to, o czym mogłaby pomarzyć. Nie ma więc rzeczy niemożliwych! Przeszkodą w ich osiągnięciu jesteśmy tylko my sami!

Odmienić się

2009-10-02T23:29:00.008+02:00

Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.

Słowa z dzisiejszej Ewangelii mają dla mnie szczególne znaczenie - Bóg (tak wierzę) postawił je na początku mojej drogi do Rzymu. Usłyszałem w nich zachętę do ufności, zachętę do wiary... do stawania w prawdzie przed Bogiem.

Dziś słyszę je po raz kolejny. I zadaję sobie pytanie, czy choć trochę bardziej stały się one moimi słowami? Czy "odmieniłem się"

Bóg przecież towarzyszy mojemu życiu, jest w nim obecny. Tylko czasami - ogarnięty egoizmem, lenistwem, lękiem (czyli grzechem wynikłym z braku wiary) - zapominam o tym. On więc przypomina mi dzisiaj: Oto Ja posyłam anioła przed tobą, aby cię strzegł w czasie twojej drogi i doprowadził cię do miejsca, które ci wyznaczyłem. (...) będę nieprzyjacielem twoich nieprzyjaciół i będę odnosił się wrogo do odnoszących się tak do ciebie.

Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc Ducha!

Trasloco...

2009-09-28T23:08:00.004+02:00

...albo jak kto woli "cambiamento di casa", a po polsku "przeprowadzka". Wyjazd z Perugi (z łezką w oku), przyjazd do Rzymu, rozpakowanie, pierwszy wieczór już bardziej "u siebie", a teraz przede mną pierwsza noc.

Przesądny nie jestem (a przynajmniej staram się nie być), więc nie zastanawiam się nad tym, co mi się przyśni. Raczej poszukam gdzie indziej "programu na Rzym".

***

A w Ewangelii słyszę: Kto (...) jest najmniejszy wśród was wszystkich, ten jest wielki. I dziś te słowa na nowo stają się dla mnie aktualne. Bo też trzeba mi się uzbroić w pokorę i przywdziać zbroję prostoty.

I bardzo chcę, żeby to były nie tylko słowa. Nie będzie łatwo? Na pewno! Za wiele we mnie "starego człowieka". Ale jak będzie rzeczywiście, to nie wiem... Poczekam.

Dziś zaczynam nowy etap. I mam nadzieję, że nie będzie to tylko fizyczne "trasloco"... Otrzymałem na to wyjątkową szansę!

Lepiej jest...

2009-09-27T09:24:00.002+02:00

...dla ciebie jednookim wejść do królestwa Bożego, niż z dwojgiem oczu być wrzuconym do piekła...

Na co dzień zdaję się nie dostrzegać tej prawdy, że grzech towarzyszy mojemu życiu, że jest (niestety) jego integralną częścią - i to już od pierwszych chwil "używania rozumu". Nie oznacza to jednak, że go nie ma.

Z drugiej zaś strony nie mogę "przeceniać" jego roli! Nie może być tak, że to grzech "kieruje" moimi poczynaniami, że jest pierwszą i ostatnią sprawą moich dni!

Co mam zatem czynić, by tak się nie działo? Jezus mówi dziś wyraźnie: Jeśli twoja ręka jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; (...) I jeśli twoja noga jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; (...) Jeśli twoje oko jest dla ciebie powodem grzechu, wyłup je...

Wstrząsające te słowa, są takie właśnie po to, by mnie pobudzić do myślenia. Jednak nie o tym, "jak będę "wyglądał/a" bez nogi czy ręki?", ale o tym, "co się ze mną stanie, jeśli nie pozbędę się przeszkody na drodze do Zbawienia?".

Jezusowi nie chodzi więc (broń Boże!) o to, byśmy stali się "kalekami cielesnymi", ale o to, byśmy nie byli "kalekami duchowymi"! Grzech bowiem jest ciężką chorobą ducha, która potrzebuje radykalnego (ale i skutecznego) leczenia - najczęściej właśnie "amputacji" tego, co powoduje samą chorobę.

Nie mam więc, co żałować tych obszarów mojego życia, które - chociaż może nawet (o zgrozo!) podobają mi się, to jednak niechybnie prowadzą do mojej i (najczęściej także) cudzej zguby!

"Do nieba" bowiem "idzie" nasza dusza, a nie ciało! Zadbajmy więc bardziej o to, co trafi tam, niż o to, co pozostanie tutaj. Tak będzie naprawdę lepiej - i dla nas i dla innych!

Jakże to...?

2009-09-26T15:06:00.004+02:00

Weźcie wy sobie dobrze do serca te właśnie słowa: Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi.

Każdego dnia spełniają się te słowa. Każdego dnia w moje - ludzkie i grzeszne - dłonie biorę Ciało Syna Człowieczego. Cud powtarza się w tak niezwykły, niezauważalny sposób. I za zwyczaj jest też tak, że (jak Apostołowie) nie rozumiem słów Jezusa... nie rozumiem dlaczego wydaje się "nam" i "za nas"...

A jednak tak się dzieje!

Trzeba więc w końcu wziąć sobie te słowa "do serca" przemyśleć, przemodlić... a także bez obawy pytać Jezusa: "Panie jakże się to dzieje?". I nie bać się wysłuchać Jego odpowiedzi!

Dzięki Jezu, dzięki Jezu, że kochasz mnie...

Tchórz, czy ciekawski?

2009-09-24T19:18:00.007+02:00

Tetrarcha Herod usłyszał o wszystkich cudach zdziałanych przez Jezusa i był zaniepokojony. (...) I chciał Go zobaczyć. Świadomie zestawiłem te dwa skrajne zdania z dzisiejszej Ewangelii. Oto bowiem Herod po raz kolejny ukazuje się naszym oczom jako człowiek (delikatnie mówiąc) chwiejny (por. Mk 6,17n).

Oto z jednej strony niepokoi go działalność Jezusa, która przypomina mu zamordowanego na jego osobisty rozkaz Jana Chrzciciela (Mt 14,11), z drugiej jednak strony, pragnie spotkać się z Nieznajomym osobiście.

W konsekwencjach takiej postawy dostrzegam dwie prawdy: "lęk (zazwyczaj) nie pobudza do racjonalnego działania" oraz "ciekawość nie musi prowadzić do odkrycia prawdy". Są to moje dzisiejsze odkrycia. Ktoś powie - wcale nie wiekopomne. Prawda. Dla mnie jednak bardzo istotne.

I ja bowiem wiele razy mylę tchórzostwo z okazją do pokory oraz ciekawość z okazją do poszukiwania prawdziwych odpowiedzi. A to oznacza, że wcale nie jestem lepszy od Heroda. Chciałbym, a boję się... A letniego nikt nie lubi - także Bóg (por. Ap 3,15)

Panie wspomóż mnie swą łaską, bym nie bał się prawdy o mnie samym.

Nic na siłę!

2009-09-23T19:42:00.006+02:00

Jezus (...) wysłał [dwunastu], aby głosili królestwo Boże... I to jest pierwsze i podstawowe zadanie każdego apostoła - głosić, że ten świat w którym żyjemy nie jest dany człowiekowi "na zawsze"... że ten świat jest Tego, który go stworzył... że nikt z nas - ludzi nie może zarządzać całkowicie dowolnie tym, co nie jest jego własnością... że kiedyś będziemy rozliczeni z tego, jak wypełniliśmy polecenie Mistrza.

Tak dziś rozumiem te słowa - polecenie, by głosić Królestwo Boże. Dla mnie oznaczają one, że mam swoim życiem - poglądami i postawami, wyrażać właśnie tę prawdę: wszystko, co mam, jest od Boga i jest Boga. Ja otrzymałem to "tylko" (a raczej "aż") w dzierżawę. Nie wolno mi o tym zapomnieć. Inaczej zamarzy mi się zbudować swój własny świat (np. wieżę Babel), który nie będzie już Królestwem Boga, bo Jego już tam nie będzie. I to nie dlatego, że On tego nie zechce, ale dlatego, że ja ośmielę się Go stamtąd "wygonić" ("będziecie jak Bóg").

Dziś słowa te mają bardzo konkretną postać: mówienie prawdy wbrew kłamstwu, obrona życia wbrew śmierci, wystawienie się na pośmiewisko, bo poglądy nie pasują do nowoczesnego (czyt. laickiego) świata.

Jezu jednak nie zamierza zbawiać człowieka wbrew jego woli! Mówi więc do Apostołów: Jeśli was gdzie nie przyjmą, wyjdźcie z tego miasta i strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo przeciwko nim! Nic na siłę!

Nie chcą - to wyjdź. Ale najpierw jednak ogłoś im prawdę o Królestwie Prawdy, Miłości i Dobra. Nie przyjmą? Trudno. Nie jesteś temu winny. Daj jednak świadectwo, że ci na nich zależy i (jeśli już nic innego nie zadziała) spróbuj zburzyć ich spokój gestem odcięcia się od ich "poglądów". Może chociaż to zrozumieją...

Panie Jezu, który umarłeś na krzyżu za Zbawienie wszystkich, obdarz mądrością i mocą Twojego Ducha wszystkich współczesnych Apostołów.

Spróbować

2009-09-21T22:15:00.005+02:00

Zatem zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, jakim zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości.

Tak... Piękne słowa... Piękne idee... Tyle razy sobie obiecywałem, że staną się rzeczywistością... i jak zwykle poprzestałem na obietnicach. Najbardziej zaś boli to, że (często) wobec Tych, których naprawdę chcę kochać...

Ale to nie znaczy, że nie mam spróbować jeszcze raz. Czy ostatni i skuteczny? A tego, to nie wiem. Ale chcę... spróbować.

Panie spraw/pomóż, bym nie poprzestał tylko na chęciach i próbach!

Służyć

2009-09-20T16:51:00.004+02:00

Jeśli kto chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich. Mocne i stanowcze słowa Jezusa wydają się być nieprzystające do naszych czasów. Czasów, w których liczy się zrobienie kariery, zdobycie władzy, pragnienie, by (jak mówią słowa piosenki sprzed lat) "mieć u stóp cały świat". Chrystus zaś mówi dziś nam: "Służcie. Tylko wtedy będziecie naprawdę wielcy."

Jak echo tych słów Zbawiciela brzmi fragment z listu św. Jakuba: Skąd się biorą wojny i skąd kłótnie między wami? Nie skądinąd, tylko z waszych żądz, które walczą w członkach waszych. Te żądze biorą się z pokus: z pożądania oczu, pożądania ciała i pychy tego żywota. Owładnięty nimi człowiek przestaje widzieć w drugim człowieku bliźniego, małżonka czy przyjaciela. Widzi w nim konkurenta, swoje zniewolenie, widzi wroga.

I wtedy już tylko krok do tego, by zapragnąć całej władzy - nie tylko nad życiem swoim, ale także tych, którzy są obok. "Bo jeśli nie ja - nimi, to oni - mną... będą kierować, rządzić. A ja będę musiał im służyć...!" I wyrywają się wówczas straszne słowa nieposłuszeństwa demona wobec Miłości Boga: "Ja nie chcę służyć". I szykujemy sobie "piekło na ziemi".

Skąd więc ta choroba naszej duszy? Trzeba popatrzeć na objawy: pożądacie, a nie macie, żywicie morderczą zazdrość, a nie możecie osiągnąć. Prowadzicie walki i kłótnie, a nic nie posiadacie, gdyż się nie modlicie. Modlicie się, a nie otrzymujecie, bo się źle modlicie, starając się jedynie o zaspokojenie swych żądz.

Potrzeba bowiem pokory (i znowu bardzo "nie dzisiejsze" słowo). Pokory przed Bogiem i przed człowiekiem. Potrzeba pochylić się nad tym najmniejszym i uklęknąć przed Największym. Tylko w ten sposób nauczymy się służyć. Tylko w ten sposób będziemy odporni na zakusy złego, który każdego dnia zastawia na nas zasadzkę, by poznać [naszą] łagodność i doświadczyć [naszą] cierpliwości.

Nie obawiajmy się jednak tego trudnego zadania. Ono przerasta nasze ludzkie siły, ale przecież Bóg mi dopomaga, Pan podtrzymuje me życie. Idźmy więc z odwagą w kolejny dzień, by... służyć.

Siena-Pisa-Morze Tyrreńskie...

2009-09-19T23:59:00.003+02:00

...to chyba wszystko mówi. Chociaż nie! Nie da się tego opowiedzieć do końca słowami. I nie chodzi o samą podróż, zwiedzanie, dzieła sztuki, zapierające dech w piersiach katedry w Sienie i Pisie, czy zachód słońca nad Morzem... Chodzi także o atmosferę tego dnia - radosną, chwilami zadumaną, polską (z nutką włoskiej - kto był ten wie...) i o wiele, wiele innych rzeczy i spraw, a przede wszystkim chodzi o wspaniałych ludzi - towarzyszy tej podróży.

Dzięki Ci więc Boże za Tych wszystkich i za to wszystko!

Spostrzeżenia... anty-feministy(?)

2009-09-18T20:22:00.008+02:00

I tak oto dobiega końca mój pobyt w Perugi. Ancora solo una settimana - jeszcze tylko tydzień. I wcale się z tego nie cieszę! Będzie mi brakować tych miejsc, ludzi, lekcji z E., V., i S. Będzie mi brakować wieczornego różańca, głosu p. V., atmosfery kościoła S. Filippo Neri. Naprawdę!

Z drugiej strony widzę też, jak bardzo ten czas jest dla mnie błogosławiony. Doświadczam upadków, powstań i radości z każdego dnia w którym to się dzieje. Widzę, że Pan wystawił mnie na próbę, ale dodał także sił - wielu sił. Ja, który twierdziłem, że nigdy nie nauczę się języka obcego zaczynam (podkreślam "zaczynam") mówić po włosku...

I trzecie spostrzeżenie: świat włoski i polski... W jednym i drugim jest cierpienie, radość, wiara i jej brak... i wiele innych (wspólnych) rzeczy. Oczywiście jest także to, co te "światy" różni...

***

...dziś chociażby Święto Św. Stanisława Kostki, który tutaj zdaje się być nie znany. Z tego powodu usłyszałem tu dziś inny niż w Polsce fragment Ewangelii (Łk 8,1-3).

I dotknęły mnie w nim słowa o tym, że w głoszeniu Dobrej Nowiny towarzyszyły Jezusowi także kobiety: C’erano con lui i Dodici e alcune donne. Dlaczego właśnie te słowa? Pewnie dlatego, że czasami chciałbym "pozbyć się problemu kobiet" przez zanegowanie go. A to nie jest najlepsze wyjście. Kobiety były, są i będą... dzięki Bogu! Tak, właśnie dzięki Bogu. Są ONE bowiem dla nas - mężczyzn BŁOGOSŁAWIEŃSTWEM.

I nie piszę tego, by się Paniom "podlizać", ale zaiste to jest moje dzisiejsze odkrycie.

Dzięki więc Panie Boże za wszystkie Niewiasty, Kobiety i Panie, jakie postawiłeś na mojej kapłańskiej i męskiej drodze. Błogosław Im wszystkim, a zwłaszcza Tym, które skrzywdziłem!

Niekonsekwentny

2009-09-17T23:23:00.005+02:00

Wszedłem do twego domu, a nie podałeś Mi wody do nóg... Nie dałeś Mi pocałunku... Głowy nie namaściłeś Mi oliwą... Jezus czyni tymi słowami wyrzuty faryzeuszowi, do domu którego został zaproszony. Można by powiedzieć, że przypomina mu zasady dobrego wychowani, do których tamten się nie zastosował. Ktoś powie - i cóż w tym wielkiego?!

Otóż Chrystus wykorzystuje tę sytuację, by pokazać - także mnie - jak bardzo ważny jest praktyczny wymiar miłości. Bo łatwo jest czynić "nadzwyczajności" (zaprosić na ucztę), ale o wiele trudniej trwać w miłości na co dzień.

I wcale Jezus nie zamierza wmawiać nam, że potrafimy pokochać Go miłością całkowicie bezinteresowną. Nie! Wręcz przeciwnie - potwierdza przecież słowa faryzeusza: będzie bardziej miłował (...) ten, któremu więcej darował Pan jego.

I tu jest cała moja niekonsekwencja. Byłbym wielkim kłamcą, co więcej czyniłbym z Boga kłamcę (por. 1 J 1,10), gdybym stwierdził, że nie darował mi bardzo, bardzo, bardzo wiele. A jednak, nie miłuję Go "bardzo, bardzo, bardzo". Do mnie nawet słowa Chrystusowego wyrzutu - ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje - nie mają zastosowania. Tak bardzo jestem niekonsekwentny!

Panie przymnóż mi miłości - jeśli nie tej całkowicie bezinteresownej, to przynajmniej tej wypływającej z wdzięczności!

Non preoccupatevi!

2009-09-16T19:25:00.005+02:00

Dziś Kościół wspomina męczenników Korneliusza (papieża) i Cypriana (biskupa). Z tej przyczyny usłyszałem dziś w czasie Mszy świętej fragment z Ewangelii św. Mateusza (Mt 10, 17-22), w którym dotknęły mnie słowa: non preoccupatevi di come o di che cosa dovrete dire, które Biblia Tysiąclecia przekłada jako: nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić. Co ciekawe pierwsze znaczenie słowa "preoccupare" jest "zajmować całkowicie czyjąś myśl". Pamiętałem o tym, ponieważ było to jedno z pierwszych słów, jakie zapadły mi w pamięć (i serce), gdy zaczynałem uczyć się j. włoskiego.

I jest to bardzo na czasie, ponieważ zbliża się czas mojego wyjazdu do Rzymu i początek studiów, no i rodzą się "stare strachy" o to, co będzie i jak to będzie...

Dziś więc traktuję te słowa jako pewną odpowiedź, która może przynieść memu sercu wyciszenie i nadzieję, która (jak przypomniałem to sobie niedawno) zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany.

Duchu Święty Pocieszycielu i Nauczycielu wlewaj każdego dnia w moje serce łaskę twojej nadziei!

Piękne zaskoczenie

2009-09-15T21:34:00.005+02:00

Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. I faktycznie jest tak, jak powiedział starzec Symeon. Tylko ile razy i ja jestem pośród tych, którzy "się sprzeciwiają"? A jednak Bóg wciąż gotowy jest tracić dla nas swoją miłość...

***

Dziś mija 11 lat od chwili, gdy rozpocząłem okres wstępny (czyli nowicjat) w Stowarzyszeniu. Szmat czasu za mną. I chyba przez tą rocznicę, pogodę i lekkie przeziębienie stałem się dziś jakiś melancholijny... W najśmielszych marzeniach nie mogłem oczekiwać, że po tych 11 latach będę tu, gdzie jestem. Bóg potrafi zaskakiwać (pięknie).

Dzięki Ci Panie za każdy z tych minionych dni (i za te, które przygotowałeś).

Znak i rzeczywistość

2009-09-14T20:26:00.007+02:00

Chrystus Jezus, (…) uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci - i to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, (…) aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest PANEM - ku chwale Boga Ojca. Oto kwintesencja teologii Zbawienia, teologii Wolności, teologii Miłości. I jedne z moich ulubionych słów z listów Pawłowych.

Dziś słysząc je - po raz kolejny, ale po raz pierwszy po włosku - ponownie uświadomiłem sobie, jak rzadko zatrzymuję się przed krzyżem - znakiem mojego Zbawienia. Czyniąc go przy modlitwie, często czynię mechanicznie i bezrefleksyjnie. A przecież to jest nie tylko znak, ale i rzeczywistość - rzeczywistość, której po ludzku nie jestem w stanie pojąć ani (tak do końca) zaakceptować.

Dziś te słowa przypomniały mi także usłyszaną kiedyś prawdę, że każdy krzyż, będąc początkowo cierpieniem, jeśli zostanie zaakceptowany i pokochany, stanie się krzyżem chwały Boga w moim życiu. I jest to prawda, której także do końca nie jestem w stanie pojąć. A jeśli mój krzyż akceptuję, to tylko na krótką chwilę. Właśnie wtedy jednak przekonuję się, że to jest prawda, że potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego - także (i przede wszystkim) w moim życiu. Każdego dnia na nowo!

Dziś więc, w Święto Podwyższenia Krzyża Świętego pragnę zadumać się nad słowami kazania św. Andrzeja z Krety: Wielką zaiste i cenną rzeczą jest krzyż. Wielką, ponieważ przezeń otrzymaliśmy wiele dóbr... Cenną zaś, ponieważ krzyż jest znakiem męki i tryumfu Boga: znakiem męki z powodu dobrowolnej w męce śmierci; znakiem tryumfu, ponieważ dzięki niemu szatan został zraniony, a wraz z nim została pokonana śmierć; ponieważ bramy piekła zostały skruszone, krzyż zaś stał się dla całego świata powszechnym znakiem zbawienia.

Wiara, a sprawa uczynków

2009-09-13T12:36:00.003+02:00

Jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków? (...) wiara, jeśli nie byłaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie. MARTWA WIARA nie jest więc ożywiana przez uczynki, nie jest przez nie rozwijana i potwierdzana. Pozostaje na poziomie wegetacji - jedynie "jest". A tak być nie powinno!

Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że oszukujemy samych siebie, jeśli myślimy, że "to mi wystarczy"... że "dobrze się z tym czuję"... że "inni też"... Żyjąc w ten sposób osiągniemy nie wiele, albo i nic. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je.

Nie można być równocześnie "panem tego świata" i kroczyć ku Królestwu Bożemu. Każdym bowiem słowem, czynem i wyborem (czyli całą swoją postawą życiową), potrzeba wyrażać i potwierdzać wiarę. A to często oznacza rezygnację z tego, co tutaj jest "lekkie, łatwe i przyjemne". Z tego, co może przynosi chwilową korzyść i przyjemność, ale w ostatecznym rozrachunku jest przegraną.

Mówiąc najkrócej (i trochę dosadnie): nie da się żyć "w rozkroku" - mówiąc "wierzę, ale nie praktykuję", "wierzę, ale moją wiarą nie żyję", "wierzę, ale po swojemu". Albowiem wiara - jak przypomniał Papież Benedykt - nie oznacza jedynie przyjęcia określonego zbioru prawd dotyczących tajemnic Boga, człowieka, życia i śmierci oraz rzeczy przyszłych. Wiara polega na głębokiej, osobistej relacji z Chrystusem. (Warszawa, 2006).

Panie daj mi łaskę takiej wiary, bym mógł o Tobie świadczyć całym moim życiem.

Zawieść nie może...

2009-09-12T20:53:00.006+02:00

...Nadzieja jako bezpieczna i silna kotwica (por. Hbr 6,19). To zawołanie nosi(ł) Arcybiskup Perugi - Mons. Giuseppe Chiaretti, którego dzisiaj w czasie uroczystej Mszy świętej pożegnali diecezjanie - wypełniając katedrę po same brzegi.

Piszę o tym, ponieważ wziąłem udział w tej uroczystości i zrobiła ona na mnie wspaniałe wrażenie. Pomyślałem, że nawet tutaj, gdzie na co dzień kościoły "świecą pustkami", są chrześcijanie, którzy kochają swego Pasterza i Kościół.

I gdy piszę te słowa, to przychodzi mi do głowy, że faktycznie "nadzieja jest jak bezpieczna i silna kotwica". Gdy bowiem już nic nam nie pozostaje, zawsze jest jeszcze ona - nadzieja, która zawieść nie może!(por. Rz 5,5).

Dlatego mam dziś bardzo radosne serce i tym chciałem się ze wszystkimi podzielić.

Słaby fundament? (2)

2009-09-11T19:27:00.006+02:00

Czy może niewidomy prowadzić niewidomego? Czy nie wpadną w dół obydwaj? Uczeń nie przewyższa nauczyciela. Te słowa przypomniały mi dzisiaj po raz kolejny "miejsce w szeregu".

Nie jestem mistrzem świata, nie jestem mistrzem nawet w tym drobnym fragmencie rzeczywistości, który mnie dotyczy. Jak więc mogę prowadzić innych? Jakim prawem mogę innych pouczać? Przecież tyle razy słyszałem: "A co ksiądz może wiedzieć", albo: "A księdzu to się nigdy nie zdarzyło?". Ileż to razy mówiłem innym, jak mogą poradzić sobie ze swoimi słabościami, a tak na prawdę, najpierw mi potrzeba było się do tych pouczeń zastosować?

Odpowiedź na powyższe pytania znalazłem w dzisiejszej Godzinie Czytań, gdzie umieszczono "Kazanie" bł. Izaaka, opata klasztoru Stella. Błogosławiony opat tak nauczał, mówiąc o istocie sakramentu pokuty: Wszystko to, co [Chrystus] znalazł obcego w Oblubienicy [tzn. Kościele - moje], usunął przybiwszy do krzyża. Poniósł nieprawości na drzewo krzyża i przez drzewo krzyża unicestwił je. To, co należało do natury Oblubienicy i było jej własnością, przyjął i wziął na siebie. To, co było Boże i należało do Niego, podarował. Co pochodziło od szatana, unicestwił, co należało do natury ludzkiej, przyjął, co zaś było Boskie, ofiarował, aby wszystko, co należy do Oblubieńca, należało i do Oblubienicy. (...) Kościół zatem bez Chrystusa nie może niczego odpuścić, a Chrystus bez Kościoła nie chce niczego odpuścić. Kościół może udzielić przebaczenia tylko temu, kto się nawraca, czyli temu, kogo Chrystus dotknął swą łaską. Chrystus zaś nie chce udzielić przebaczenia temu, kto pogardza Kościołem.

Czytając te słowa przypomniałem sobie mój wpis z przed kilkunastu dni. I postanowiłem go uzupełnić o powyższą refleksję.

Dzięki składam Temu, który mię przyoblekł mocą, Chrystusowi Jezusowi, naszemu Panu, że uznał mnie za godnego wiary, skoro przeznaczył do posługi mnie, ongiś bluźniercę, prześladowcę i oszczercę.

Boża wyliczanka...

2009-09-10T18:56:00.004+02:00

...tak właśnie refleksja przyszło mi dzisiaj "do głowy", gdy przeczytałem dzisiejszą Ewangelię i Czytanie "ze św. Pawła". Co one mówią? Jako (...) wybrańcy Boży - święci i umiłowani - obleczcie się w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość, cierpliwość, znosząc jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem, jeśliby miał ktoś zarzut przeciw drugiemu: jak Pan wybaczył wam, tak i wy! Na to zaś wszystko /przyobleczcie/ miłość, która jest więzią doskonałości... (św. Paweł) Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni; nie potępiajcie, a nie będziecie potępieni; odpuszczajcie, a będzie wam odpuszczone. (św. Łukasz)

A w każdym z tych słów przemawia do nas sam Bóg. I nie jest to wcale "głaskanie po głowie". Wiele razy buntowałem się/buntuję na te słowa: "dlaczego to właśnie ja mam kochać?"; "dlaczego pierwszy mam przebaczyć i wyciągnąć rękę do zgody?"; "dlaczego mam zamilknąć, gdy wiem, że jednak to ja ma rację?"; dlaczego...

Otóż dlatego, że jeśli (...) miłujecie tych tylko, którzy was miłują, [to] jakaż za to dla was wdzięczność? Przecież i grzesznicy miłość okazują tym, którzy ich miłują.

Panie dzięki Ci, za to, że dziś pozwalasz mi doświadczyć prawdziwości i mocy tych słów!

Bałwochwalstwo

2009-09-09T19:16:00.004+02:00

Błogosławieni jesteście wy, ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże. Jakże radosne są słowa Jezusowych Błogosławieństw. Czujemy, że jest w nich zawarte to, co nazywamy "sprawiedliwością". Myślimy też, że i nas dotyczą. Ale czy na pewno?

To, że nie mam wielkiego bogactwa; to, że muszę troszczyć się o każdą złotówkę/euro; to, że nie zawsze na wszystko mogę sobie pozwolić... jeszcze nie oznacza, że na pewno jestem ubogi. Jest to prawda tyle razy już udowadniana, że nie warto ponownie tego czynić, więc pragnę wskazać na drobny szczegół.

A okazją do tego stał się dzień dzisiejszy. Miałem okazję zrobić coś dobrego. Nie zrobiłem. Po zastanowieniu doszedłem do wniosku, że z powodu mojej chciwości. I wcale nie chodziło o pieniądze. Chodziło o podzielenie się moją wiedzą (i zdolnościami?). Niestety, wolałem zachować to tylko dla siebie. Sprzedałem dobro za garstkę "świętego spokoju". "Nie chciało mi się" zaryzykować pomyłki, czy ośmieszenia.

I w tej właśnie perspektywie usłyszałem dzisiaj Pawłowe: Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi. (...) Zadajcie (...) śmierć temu, co jest przyziemne w /waszych/ członkach: (...) chciwości, bo ona jest bałwochwalstwem. Tak, to prawda, dziś (i wiele razy wcześniej) zamiast Bogu Jedynemu, oddałem chwałę bałwanowi - sobie samemu.

Nauka ta, może (chociaż nie musi) posłużyć mi na przyszłość. I jest to warunek podstawowy, aby otrzymać tę nagrodę, która wielka jest w niebie.

Przeznaczenie?

2009-09-08T19:56:00.008+02:00

Tych (...) których [Bóg] przeznaczył [na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna], tych też powołał, a których powołał - tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił - tych też obdarzył chwałą...

Wiele razy zdarzało się (w szkole i przy innych okazjach), że pytano mnie o to, czy jest coś takiego, jak "przeznaczenie". I oto dzisiaj jest doskonała okazja, by uchylić rąbka tej tajemnicy. Sam Bóg zresztą tego dokonuje.

To On przecież zapowiedział zbawienie, mówiąc do szatana: Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej, potem wiele razy to poświadczał (jak chociażby przez proroka Izajasza: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: Bóg z nami), a w końcu Maryja znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego i porodziła.

Bóg bowiem przewiduje i planuje moje szczęście - powołuje mnie do niego, ale zawsze też pozostawia mi wolność (zobacz: KKK 2012-2016). Dowodem na to jest chociażby genealogia przytoczona przez dzisiejszą Ewangelię. Są tam ludzie, którzy zawierzyli Bogu (jak Abraham, który powiedział: Bóg przewidzi), ale także tacy, którzy źle skorzystali z otrzymanej wolności (jak Dawid, który zgrzeszył z dawną żoną Uriasza).

Bóg - mówiąc obrazowo - wysłał zaproszenie, ale nie jestem bezwolny wobec Niego (zobacz: KKK 2002). Mogę odpowiedzieć "jak uważam", jednak... lepiej byłoby dla mnie pójść za Jego wolą. Tylko czy zechcę...

Panie, nie pozwól mi nigdy oddalić się od Ciebie!

Szczerość

2009-09-07T20:00:00.003+02:00

Uczeni zaś w Piśmie i faryzeusze śledzili [Jezusa], czy w szabat uzdrawia, żeby znaleźć powód do oskarżenia Go. "Szarpnęło" mną, gdy dziś usłyszałem to zdanie z Ewangelii. Wypisz, wymaluj moja sytuacja. Ileż to bowiem razy było tak, że nie Jezus, nie Jego realna Obecność i nie Jego Słowo były najważniejsze... a raczej szukanie okazji do pochwycenia innych na błędzie, potknięciu, czy wprost grzechu.

Dlaczego? Odpowiedź nie przyszła łatwo, ale przyszła: nie jestem szczery - najpierw wobec siebie, potem wobec braci, a więc (ostatecznie) także wobec Boga. Ileż to razy...

I przychodzi to z taką łatwością, tak "lekko"! Wręcz "od niechcenia". A Paweł pisze wyraźnie, jakie jest zadanie każdego "apostoła": każdego człowieka okazać doskonałym w Chrystusie. Ideał nie do osiągnięcia? No, jeśli nawet nie spróbuję, to na pewno.

Nie chcę, by to co piszę przerodziło się (li tylko) w "spowiedź powszechną", więc na koniec cytat ze św. Jan Marii Vianneya: Czynić jedynie to, co może być ofiarowane dobremu Bogu. I pytanie: czy wszystko jest takie?

Moja wolność

2009-09-06T09:50:00.004+02:00

Przyprowadzili [do Jezusa] głuchoniemego i prosili Go, żeby położył na niego rękę. Najprościej byłoby powiedzieć, że każdy z nas jest tym głuchoniemym. Ale, gdzie dowody na to?! Wczoraj takowe usłyszałem: "słyszymy (tylko) to, co chcemy usłyszeć; mówimy (tylko) to, co chcemy powiedzieć; wierzymy (tylko) w to, w co chcemy uwierzyć...". A żeby było jeszcze "śmieszniej", to nazywamy to wolnością. A czy to na prawdę jest wolność?

Niestety nie! Gdyby taką była, to ten głuchoniemy (i wielu innych) nie potrzebowałby uzdrowienia, nie szukałby go i nie znalazł. Cuda Jezusa świadczą, że On naszą wolność akceptuje (i akcentuje!), ale w inny sposób. On bowiem tego chorego wziął na bok, osobno od tłumu... Czy tylko po to, aby nie wzbudzać sensacji? Nie tylko i nie przede wszystkim po to. Oto bowiem Bóg zawsze działa w naszym życiu indywidualnie. Daje życie, uzdrawia, powołuje, wzywa do siebie - zawsze po imieniu, konkretnego "JA", a nie bezimienny tłum. Oczywiście zbawienie dokonuje się we wspólnocie (dlatego to inni przyprowadzili głuchoniemego), ale nigdy "decyzją większości", czy przez "uśrednienie".

Jak to wczoraj usłyszałem: "zbawienie dokonuje się między `ja` i `On`" - włożył palce w jego uszy i śliną dotknął mu języka; a spojrzawszy w niebo, westchnął i rzekł do niego: Effatha, to znaczy: Otwórz się!. To jest więc na prawdę "moja wolność"!

Dzięki Ci Panie, za to, że dając mi wolność troszczysz się, bym dobrze ją wykorzystał!

***

1)Przepraszam, że dziś post nie do końca ode mnie, ale musiałem się podzielić tym, co mnie poruszyło i dotknęło. Może komuś innemu także to pomoże odkryć mądrość Boga.

2)Dziękuję także za komentarze (zwłaszcza te bardzo merytoryczne), bo to zachęca do pisania i dbania o poziom. Bóg zapłać! Pamiętam w modlitwie.

homeopatia, homeopatią, (o) homeopatio!

2009-09-06T00:22:00.003+02:00

...czyli inna notka.

***

Przeczesując zasoby internetu znalazłem to... warto i TRZEBA przeczytać! Zwłaszcza, jeśli uważasz, że to leczy...

Obłuda

2009-09-05T20:50:00.003+02:00

...niektórzy z faryzeuszów mówili: Czemu czynicie to, czego nie wolno czynić w szabat? Obłuda czy "ograniczoność" faryzeuszów może nas gorszy. Jest tak na pewno ze mną. Widzę jak wielu nie postępuje tak, jak powinni. I głośno o tym mówię. jestem jednak gorszy od faryzeuszów, bo mówię to nie "wprost", ale za plecami. A jeśli już "twarzą w twarz", to bez miłości, zrozumienia i gotowości, by otrzymać odpowiedź. Tak, jak dzisiaj...

Panie ulecz mnie z mojej obłudy - Ty wiesz jak!

Nowe bukłaki

2009-09-04T17:01:00.008+02:00

Dawno mnie tu nie było. Mógłbym tłumaczyć się problemami z netem... ale to chyba nie tylko to. Powoli wsiąkam w tutejszy świat, jego rytm i przyzwyczajam się do niezbędnego minimum - a ono nie wymaga elementu twórczego (vide: pisania bloga). Dość jednak marazmowi. Każdy dzień to szansa.

Jest jeszcze jedna strona tego medalu... Jakoś ostatnio przestałem słyszeć Słowo, chociaż wciąż każdego dnia Go słucha... Wydaje mi się, że wysycham. A może po początkowym zachwycie tym, co odkryłem (na nowo), uznałem, że "to już było"?! Nie wiem. Wiem jak było (i jest) - nie wesoło, chociaż wydaje się, że wszystko idzie dobrze. Nawet uczę się chętniej...

Co więc działo się ostatnio? Byłem znowu dwa dni w Rzymie, a raczej trzeba by powiedzieć, że w domu w Rzymie, bo "bycie w Rzymie" ograniczyło się do drogi z dworca i na dworzec. A no i jeszcze krótkiej wycieczki pod mój przyszły Uniwersytet (20 minut na piechotę w jedną stronę).

Po powrocie nastał dla mnie czas tęsknoty za tym, co zostawiłem. To za sprawą Polaków, którzy tu przybywają (i będą mogli wrócić do Polski), za sprawą parafialnej strony, która wciąż jest pod moją opieką, no i za sprawą 1 września - 70 rocznicy wybuchu II wojny światowej i początku roku szkolnego. Zwłaszcza w perspektywie tych dwóch ostatnich, widzę, jak bardzo silne afekty łączą mnie z tym, co już jest więcej i "nie wróci więcej". I widzę, że to głupiutkie przywiązanie nie jest dla mnie dobre.

A no i hasło naszego kursu na wrzesień: "wszystko się zmienia" ;)

***

I właśnie w takiej perspektywie słyszę dziś słowa: młode wino należy wlewać do nowych bukłaków. Jakże precyzyjnie powiedziane! Nie ma co wracać do starego i próbować wtłoczyć w nie to, co nowe. "Wszystko się zmienia", więc nie powinienem tęsknić za tym, co było. Przecież jest tyle (nie wiem ile, ale jednak "tyle") przede mną... Trzeba patrzeć do przodu (ale nie dlatego, by zapomnieć o tym, co za mną)! Tam też (jak w przeszłości) jest Ten, który jest przed wszystkim i w Którym wszystko ma istnienie.

Panie spraw, abym był zdolny napełnić także nowe bukłaki winem - Twojej radości i chwały!

Słaby fundament? (1)*

2009-08-24T15:25:00.007+02:00

Tak oto przedstawił Jeruzalem Niebieskie (czyli Kościół - Królestwo Boże na ziemi) św. Jan w Apokalipsie: mur Miasta ma dwanaście warstw fundamentu, a na nich dwanaście imion dwunastu Apostołów.

Jest to stwierdzenie, które można uznać za wytwór bujnej wyobraźni albo jedynie symboliczny obraz tajemniczej rzeczywistości. W rzeczywistości jest to coś więcej! jest to bowiem odsłonięcie przed naszymi oczyma prawdy o rzeczywistości, która tak często dzisiaj jest atakowana - owszem, czasem słusznie: o rzeczywistości Wspólnoty Kościoła, której Głową jest sam Bóg, ale fundamentem są prości ludzie - Apostołowie.

Jednym z nich był dzisiejszy patron - św. Bartłomiej (Natanael).

Pięknie tę prawdę skomentował św. Jan Chryzostom w swej "Homilii do Pierwszego Listu do Koryntian": przepowiadanie jest dziełem Bożym. Jakże bowiem dwunastu nieuczonym ludziom, żyjącym wśród jezior, rzek i na pustyni, mogło przyjść na myśl, żeby się podjąć tak wielkiego dzieła? Ci, którzy, być może, nigdy nie byli w mieście ani na rynku, jakże mogli myśleć o zdobyciu całego świata? Ten, co o nich pisał, podaje, że byli lękliwi i małoduszni. (…) Skądże więc ci, którzy za życia Chrystusa nie mieli dość sił, aby oprzeć się Żydom, po Jego śmierci, po złożeniu do grobu, skoro, jak powiadacie, nie zmartwychwstał i nie przemawiał do nich, nie dodał odwagi, skądże znaleźli siłę, aby stanąć przeciw całemu światu? Czyż nie powinni powiedzieć sobie: I cóż? Sam siebie nie potrafił ocalić, a nas obroni? Nie pomógł sobie za życia, a nam pomoże po śmierci? Gdy żył, nie zjednał sobie ani jednego narodu, a my głosząc Jego imię mamy zdobyć cały świat? Czyż nie byłoby szaleństwem nie tylko podejmować się czegoś takiego, ale nawet o tym myśleć? A zatem jest oczywiste, że gdyby nie widzieli Zmartwychwstałego, gdyby nie byli przekonani o Jego wszechmocy, z pewnością nie podjęliby się takiego zadania.

Poruszył mnie dziś ten fragment. Jest to bowiem piękny wykład apologetyczny w obronie ułomności (ludzkiej) Świętego Kościoła - Matki Naszej. Oto bowiem mogę powtórzyć za św. Pawłem: Głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który jest zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan, dla tych zaś, którzy są powołani, Chrystus jest mocą Bożą i mądrością Bożą.

*Część druga (dopisana później) TUTAJ.

Słowo życia

2009-08-23T10:13:00.002+02:00

Duch daje życie; ciało na nic się nie przyda. Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są życiem. Słowa Jezusa to odpowiedź na bunt, jaki zrodził się w sercach wielu Jego uczniów, gdy usłyszeli, że On daje im swoje Ciało jako pokarm. Nie byli w stanie przekroczyć tej bariery w swoim rozumowaniu i dlatego wielu [z nich] odeszło i już z Nim nie chodziło.

Jest to więc dar - wielki i nie doceniany! Dlaczego niedoceniany? Przecież każdy z nas - o ile został ochrzczony - należy do wspólnoty, której zostało dane - objawione - Słowo Ojca: Jezus Chrystus. Możemy tego Ojcowskiego głosu słuchać każdego dnia - słuchając i czytając słowo Boże.

Najczęściej jednak zadowalamy się namiastkami: głupiutkimi serialami, wzruszającymi powieściami, sensacyjnymi plotkami... Nie chcemy poznawać prawdy. Wolimy "półprawdy". Dlatego także nas musi się zapytać Jezus (jak Dwunastu): Czyż i wy chcecie odejść?

I trzeba nam dzisiaj odpowiedzieć na to pytanie! Niechaj wzorem będą słowa Św. Piotra: Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. Niechaj pociągnie nas przykład Izraelitów i ich gorąca deklaracja: Dalekie jest to od nas, abyśmy mieli opuścić Pana, a służyć bóstwom obcym!

Potwierdźmy to także naszymi czynami: sięgnijmy po zakurzoną (może) księgę Pisma Świętego. Otwórzmy ją z odwagą i nadzieją i karmmy się tym pokarmem, który daje życie. W ten sposób na prawdę powiemy: chcemy służyć Panu, bo On jest naszym Bogiem. Otrzymamy radość, której nikt nam nie odbierze!

Cóż otrzymamy?

2009-08-18T21:39:00.005+02:00

To pytanie zadaje Piotr - Apostoł i każdy z nas. Nie potrafimy bowiem czynić wszystkiego bezinteresownie. Owszem stać nas na gesty (pojedyncze i bardzo symboliczne) ofiarności. Postawa rezygnacji czy "zatracenia siebie" jest jednak od nas daleka. Jezus nas zna, dlatego mówi: każdy, kto dla mego imienia opuści dom, braci lub siostry, ojca lub matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i życie wieczne odziedziczy.

***

Wydawać się to może tylko "pobożną" obietnicą, pocieszeniem "dla naiwnych", zapowiedzią dalekiej przyszłości... Że tak nie jest, chciałbym zaświadczyć (ośmielam się!) z perspektywy tych moich 10 lat od pierwszego "tak". Nie twierdzę, że potrafiłem zostawić wszystko. Wręcz przeciwnie, tak na prawdę zostawiłem nie wiele. Otrzymałem jednak o wiele więcej niż "stokroć tyle" - i to dosłownie (!) "sióstr, braci, domów..."

Jest tak nie dlatego, że na to zasłużyłem! Wręcz przeciwnie. Mógłbym powiedzieć za Gedeonem: ja jestem ostatni. I nie jest to (mam nadzieję) fałszywa skromność. Dziś, właśnie tak się czuję. Nie zasłużyłem w najmniejszym stopniu na to, co otrzymałem! I wierzę, że to nie koniec.

Niedzielna Eucharystia

2009-08-16T22:43:00.003+02:00

Dziś - po półtoramiesięcznej przerwie - mogłem sprawować Mszę świętą po polsku. To wielka radość. Nie dlatego, że po włosku jest "gorsza", ale jakoś inaczej brzmią słowa Ewangelii i słowa Konsekracji... No i te polskie pieśni i uradowane oczy (w większości) Rodaczek. A, no i jeszcze dzisiejsze słowa z Ewangelii...

***

Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata. Czyż nie jest to jedno z fundamentalnych zdań Jezusowej Dobrej Nowiny?!

Eucharystia jest bowiem NAJWIĘKSZYM DAREM Boga – darem Jezusa z samego Siebie. Oto bowiem w czasie każdej Mszy świętej Jezus – posługując się ustami kapłana – wypowiada słowa: To jest Ciało moje, które za was będzie wydane... To jest moja Krew... która za was i za wielu będzie przelana... Od tej chwili na ołtarzu PRAWDZIWIE, RZECZYWIŚCIE I SUBSTANCJALNIE obecny jest Jezus – Bóg z nami. Jest tak blisko, jak tylko jest to możliwe. I nie jest to znak, symbol, czy jedynie pamiątka. Oto bowiem – jak wierzy Kościół katolicki – jest tu PRAWDZIWE CIAŁO I KREW JEZUSA CHRYSTUSA – pod postacią chleba i wina.

Dzięki Ci Panie, że chcesz posługiwać się także mną - mino i wbrew moim grzechom i słabościom!

Błogosławiona

2009-08-15T23:32:00.001+02:00

W dzisiejszej Godzinie czytań przytoczone są m.in. słowa Papieża Piusa XII: ...wielka Matka Boga, Jezusa Chrystusa, "jednym i tym samym rozporządzeniem" Opatrzności w przedziwny sposób niepokalana w poczęciu, nieskalana Dziewica w Boskim macierzyństwie, doskonała towarzyszka Boskiego Zbawiciela, odnoszącego pełne zwycięstwo nad grzechem i jego skutkami, otrzymała jako najwspanialsze zwieńczenie swych przywilejów dar wolności od zepsucia cielesnego.

A dziś nasz Proboszcz zakończył świąteczną homilię przypominając słowa: Błogosławione łono, które Cię nosiło... Zaraz jednak dodał także słowa Jezusa: ...ale błogosławieni także, ci, co pełnią wolę mojego Ojca.

Tak sobie wtedy pomyślałem, że to rzeczywiście są słowa obietnicy, która dotyczy także mnie - to nie tylko po śmierci, ale i za życia - bo przecież i Maryja była Błogosławiona już tutaj. Mogę i ja... możesz i ty...

Samotność

2009-08-12T21:41:00.003+02:00

...na emigracji szczególnie doskwiera. Dziś może trochę mniej, niż w czasach np. Mickiewicza, bo jest internet, ale co to za pociecha, jak nawet relacja z meczu, chociaż na ekranie, to jednak bez dźwięku i obrazu.

***

Jak gdyby na przekór moich dzisiejszych przemyśleń w Ewangelii słyszę: gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich. I to na prawdę mnie raduje! Nie jestem sam - chociaż czasem może daleko od swoich. Nigdy jednak nie jestem sam.

I chyba najlepszym uzupełnieniem do tego będą słowa św. Augustyna (z dzisiejszej Godziny czytań) z "Komentarza do Psalmów (Ps 47,7)": Jako pierwsi usłyszeli i zrozumieli proroków ci, do których prorocy nie zostali wysłani; ci zaś, którzy początkowo nie słyszeli, słuchając potem zdumieli się. Ci natomiast, do których prorocy zostali wysłani, ci właśnie zostali odrzuceni. Nosili księgi, ale nie rozumieli prawdy; trzymali tablice Przymierza, ale nie posiadali dziedzictwa. My zaś: "Jakeśmy słyszeli, tak i zobaczyli".

Paura

2009-08-11T20:10:00.003+02:00

...czyli lęk, strach, obawa. Towarzyszą nam każdego dnia. Boimy się o nasze zdrowie, o dzień jutrzejszy, o to, za co przeżyć, albo jak nie narazić się zbyt wielu (i tylu innych "rzeczy").

A dziś słyszymy w pierwszym czytaniu: Bądź mężny i mocny, nie lękaj się, nie bój się ich, gdyż Pan, Bóg twój, idzie z tobą, nie opuści cię i nie porzuci.

Te słowa dotyczą i mnie i ciebie! Każdego dnia się o tym przekonuję. Może w sposób szczególny, gdy spowiadam - "się" lub "innych".

***

Dziś ponownie przekonałem się, że prawdziwe są słowa z Jezusowej przypowieści: jeśli kto posiada sto owiec i zabłąka się jedna z nich: czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na górach i nie pójdzie szukać tej, która się zabłąkała?

Nie bój się, nie lękaj się... Ja jestem z Tobą! - mówi Pan.

S. Lorenzo

2009-08-10T23:48:00.004+02:00

... czyli "po naszemu" św. Wawrzyniec. Zginął śmiercią męczeńską w III w po Chrystusie. Dziś zgromadził w tutejszej Katedrze trzech Biskupów, kilkudziesięciu kapłanów i liczne (jak na tutejsze warunki) grono wiernych oraz... trzech żonatych mężczyzn, którzy zapragnęli bardziej ofiarować swe życie Bogu, czyli kandydatów na diakonów stałych. Msza święta - według mnie (chociaż odprawiona "po włosku", tzn. trochę bez przygotowania np. służby liturgicznej) - piękna i radosna. Wróciłem prawdziwie nakarmiony Słowem i Ciałem Pana...

***

Patrząc zaś na Tych Trzech przyszło mi na myśl to zdanie z Ewangelii dzisiejszej: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. I gorzkawa refleksja: dorośli, żonaci mężczyźni tutaj, we Włoszech, coś zrozumieli, czegoś zapragnęli... a tak wielu młodych nie szuka tego. Dlaczego? Czy przyczyna nie tkwi właśnie w niechęci do "obumierania"?

Św. Wawrzyńcze módl się za nami!

Problemy z wiarą...

2009-08-09T13:01:00.001+02:00

Czyż to nie jest Jezus, syn Józefa, którego ojca i matkę my znamy? Jakżeż może On teraz mówić: Z nieba zstąpiłem. Oto pytania płynące z dylematów przed jakimi stanęli współcześni Jezusowi. Znali Go i nie potrafili uwierzyć w Niego.

Ta sama sytuacja dotyczy także nas. Jakże często stawiamy sobie i Bogu pytania, które nie mają prostych odpowiedzi, ponieważ dotyczą już sfery wiary, a nie jedynie wiedzy. "Czy?" i "Jak?" - to pytania badań naukowych. "Dlaczego?" i "Po co?" - to pytania płynące z poszukiwań właśnie w sferze wiary.

A konkrety? Wystarczy sięgnąć do pierwszego czytania. Słyszymy tam, że Eliasz pragnie zrezygnować z misji prorockiej, pragnie umrzeć. Bóg jednak nie pozwala na to i posyła anioła, który umacnia Proroka: Wstań, jedz, bo przed tobą długa droga. Powstawszy zatem, zjadł i wypił. Następnie mocą tego pożywienia szedł czterdzieści dni i czterdzieści nocy aż do Bożej góry Horeb. "Przykładając" do tego fragmentu rozum, trzeba by powiedzieć: "Nie możliwe". Kierując się wiarą, powiemy zaś: "To cudowne". Rozum podpowiada, że o odrobinie chleba i wody nie da się iść czterdzieści dni i nocy. Wiara sprawia, że dostrzegamy moc Bożego Słowa i Obietnicy, która wzywa i umacnia.

Bóg i nas umacnia Chlebem. Jeśli dostrzeżemy tylko to, co fizyczne, możemy niczego nie zrozumieć i w nic nie uwierzyć. Jeśli spojrzymy na Niego "oczyma wiary", wówczas dostrzeżemy, że na prawdę to jest chleb, który z nieba zstępuje: kto go spożywa, nie umrze. I uwierzymy Słowu, które mówi: Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje ciało za życie świata.

Muzyka i ekonomia

2009-08-07T23:49:00.002+02:00

Byłem dziś na koncercie muzyki poważnej. Nie planowałem tego, ale nie żałuję - fajnie czasem się tak "ukulturalnić". A słuchając tej muzyki i podziwiając grających, przyszło mi do głowy, że w jakimś stopniu (i szczególnym sensie) realizują...

***

...zdanie z dzisiejszej Ewangelii: kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Oczywiście może motywacja inna (nie z powodu Pana), ale jednak...

...toż to definicja całego życia pianisty. Najpierw długie lata przygotowania, żmudnych ćwiczeń, wielu błędów, a może i łez, by w końcu, kiedyś, po latach zasiąść przy instrumencie i zagrać tak właśnie, jak tego wszyscy się spodziewali, albo jeszcze piękniej.

Dlaczego zatem nie mam naśladować właśnie pianisty - wytrwałego, konsekwentnego, owszem obdarzonego talentem, ale także pracowitego?! Przecież właśnie tego mi trzeba, bym i ja zyskał a nie stracił, tracąc jednak... Tak to już jest, ta "Boża" ekonomia: On inwestuje w nas wszystko, ale tylko wtedy to w nas zaprocentuje, jeśli zechcemy z Nim współpracować.

Góra

2009-08-06T20:04:00.004+02:00

Dziś klęcząc "di solito" (jak zwykle) przed Mszą wieczorną przed wystawionym Najświętszym Sakramentem w pewnym momencie powędrowałem myślami poza ten kościół. Kiedy "wróciłem", nagle z niezwykłą mocą uświadomiłem sobie gdzie jestem i przed Kim! To nie mógł być przypadek. Właśnie dzisiaj - w Święto Przemienienia!

***

Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tak właśnie jest, że wszelkie wielkie Boże dzieła dzieją się na górach: Synaju, Horebie, Taborze, Golgocie... Potrzebujemy bowiem wyjść ponad nasz stan "codzienny", by doświadczyć nowego. Może to oczywiste, ale uświadamiamy sobie to tylko "od święta". Np. tak, jak dzisiaj.

A potrzebne jest to nam po to, by ni załamać się wobec krzyża, cierpienia, codzienności. Dobrze, że tu jesteśmy Panie!

Można utonąć

2009-08-04T22:49:00.002+02:00

Dziś święto Kapłanów, a zwłaszcza Proboszczów. Myślę o Tych, których kiedyś i teraz tak nazywałem/am. I modlę się - za Nich i za siebie. Żebyśmy chociaż trochę przypominali św. J M Vianney`a - naszego świętego Patrona.

Nie był doskonały, ale doszedł do świętości...

***

...podobnie jak Piotr - przecież pierwszy Papież - który wprawdzie wyszedł z łodzi i krocząc po wodzie, przyszedł do Jezusa, jednak na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć.

Bogu bowiem nie potrzeba "wszystko wiedzących" i "nieomylnych". On potrzebuje właśnie takich, jakich powołuje - słabych i grzesznych, by przepowiadać zbawienie wszelkiemu stworzeniu.

Mam szansę - mógłbym powiedzieć. Tylko czy nie jest to tylko pusta, nadęta pycha? Przecież same chęci nie wystarczą. Trzeba także wreszcie zawołać: Panie, ratuj mnie! Inaczej... to wszystko pozostanie czczą gadaniną.

Włosi mówią o tym tak: "tra il dire e il fare c`e di mezzo il mare", co można przetłumaczyć: między mówieniem i czynieniem jest pół morza. No właśnie! Można utonąć...

Dobrze? Ale, gdzie?

2009-08-02T14:18:00.006+02:00

Wczoraj "nawiedziłem" Firenze, a przede wszystkim Galleria degli Uffizi. Niezwykłe spotkanie z najwspanialszymi dziełami sztuki na przestrzeni dziejów człowieka. Ale szczególnie urzekł mnie obraz Gherardo delle Notti pt. Adorazione del Bambino.

Przy okazji wysłałem kilka pozdrowień sms-em. Jedna z odpowiedzi brzmiała: "Ale ci super". Taaa... Przypomniało mi się to dziś rano, gdy zamarzyły mi się ziemniaki z kwaśnym mlekiem na obiad. Na razie - nie możliwe do zrealizowania.

***

I jak echo tych moich przemyśleń usłyszałem w dzisiejszym pierwszym czytaniu: Obyśmy pomarli z ręki Pana w ziemi egipskiej, gdzieśmy zasiadali przed garnkami mięsa i jadali chleb do sytości! Wyprowadziliście nas na tę pustynię, aby głodem umorzyć całą tę rzeszę.

Bo to już chyba tak jest, że dobrze nam jest tam, gdzie właśnie nas nie ma. Zawsze szukamy czegoś innego, chcemy doświadczyć tylko "cudzego" szczęścia - nie doceniając tego, co już mamy.

Bo czyż nie o to chodziło dziś w Ewangelii szukającym Jezusa? On wszak stwierdza jasno: Szukacie Mnie nie dlatego, żeście widzieli znaki, ale dlatego, żeście jedli chleb do sytości. Twarde to słowa, ale oddające jak najbardziej naszą niezaspokojoną potrzebę życia w obfitości - posiadania nawet tego, co nie potrzebne, jeśli tylko ma to ktoś drugi.

Staje dziś przed nami jednak ważne napomnienie: Troszczcie się nie o ten pokarm, który ginie, ale o ten, który trwa na wieki - stwierdza Jezus. A wtórujący mu Paweł pisze do Efezjan: mówię i zaklinam was w Panu, abyście już nie postępowali tak, jak postępują poganie, z ich próżnym myśleniem.

Trzeba nam zatem zmienić nasz sposób myślenia na taki, w którym będziemy dostrzegać Bożą obecność w każdym momencie naszego życia, WSZĘDZIE. Myślę, że dobrą wskazówką-receptą na to będą następujące słowa Apostoła Narodów: Umiem cierpieć biedę, umiem i obfitować. Do wszystkich w ogóle warunków jestem zaprawiony: i być sytym i głód cierpieć, obfitować i doznawać niedostatku. Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia(Flp 4, 11–13).

Panie przymnóż mi wiary w Twą Świętą i Nieomylną Opatrzność!

Czas na rachunek

2009-07-31T21:37:00.003+02:00

Mija pierwszy miesiąc pobytu w Perugi. Wiele zyskałem, wiele straciłem. Czy jestem z siebie zadowolony? Po wczorajszych i dzisiejszych lekcjach z V zdawać by się mogło, że powinienem. Jednak gdy spojrzę realnie... mogłem o wiele więcej. Ale nie ma co się żalić nad rozlanym mlekiem. Za dwa miesiące Rzym. I jak mówią Włosi: "sarà quel che sarà" /w wolnym tłumaczeniu: będzie, co będzie/

***

A dzisiaj usłyszałem w czasie krótkiej homilii z okazji wspomnienia św. Ignacego z Loyoli, że i dzisiaj potrzebni są tacy Święci. I to mnie ruszyło. Przypomniałem sobie te słowa, gdy wybrałem się na wieczorny spacerek - "giro di Perugia".

Tylko, że przerażają minie te słowa Jezusa: Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Na dziś tego nie potrafię. Trzeba mi się do tego przyznać - jasno i stanowczo. Czy będę potrafił jutro? Czy tego chcę? Czy wierzę, że mogę tego na prawdę zapragnąć? Trzeba mi sobie zrobić porządny rachunek...

Dla kogo to robię?

2009-07-29T21:57:00.001+02:00

Dziś w szkole ciężki dzień. Jeszcze jedna godzina z M i chyba bym zwariował. Nie no przesadzam, ale nie wiele brakuje, bym miał nie tylko myśli, ale i czyny mordercze... I jak ukojenie przychodzi dziś Słowo...

***

Marta uwijała się koło rozmaitych posług. Czasem przypominam taką Martę, która wiecznie jest zabiegana, zapracowana. Gdzieś się śpieszy, gdzieś biegnie - bez zastanowienia. Doświadczenie pobytu w P jest dla mnie o tyle nowe, że właśnie nie muszę już tak czynić. I jest to trudne!

W perspektywie dnia dzisiejszego natomiast muszę postawić sobie pytanie o to z jakim zaangażowaniem – także zewnętrznym – przyjmuję przychodzącego do mnie Gościa – Jezusa? Czy np. uczę się, sprzątam, gotuję, zaharowuję się, dla prestiżu i docenienia przez innych, czy też moje obowiązki spełniam ze świadomością dla Kogo mam to czynić?

To ważne pytanie - miłość do Pana można wyrazić także przez pracę, ale nie jedynie przez nią!

Różnica

2009-07-28T23:42:00.001+02:00

...dobrym nasieniem są synowie królestwa, chwastem zaś synowie Złego - usłyszeliśmy w dzisiejszej Ewangelii. Wielu z nas pomyślało oczywiście najpierw o tym, kim są synowie Złego i którzy to są. Tylko niektórzy zapytali się, czy do nich nie należą. Nieliczni zaś zdali sobie sprawę z tego, że są synami królestw - Królestwa Bożego.

Gdzie więc jest różnica? Pierwsi szukają zła zawsze poza sobą. Drudzy zbyt często widzą w sobie tylko zło. Trzeci natomiast znają prawdę. Dlatego, pierwsi pewni są zbawienia, drudzy obawiają się potępienia, a ostatni czasem są zbyt zuchwali. Wszyscy jednak możemy znaleźć się pośród tych, którzy jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego albowiem Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia...

Nakarmić

2009-07-26T23:23:00.004+02:00

Od rana dzień pełen wrażeń. Najpierw było wczesne wstanie i spacer na Watykan, by zająć miejsce w kolejce do Muzeów Watykańskich. Potem było ponad godzinne czekanie i w końcu otworzył się przed naszymi oczyma inny świat. I wtedy przypomniała mi się dzisiejsza Ewangelia...

***

Skąd kupimy chleba, aby oni się posilili? To pytanie, które miało sprowaokować Apostołów do działania, jest także pytaniem do mnie. Dlaczego? Stojąc w kolejce zauważyłem, że nie wszyscy tam "współstojący" to chyba katolicy. Co więcej, niektórzy chyba nie do końca wiedzieli w ogóle, gdzie są. I właśnie także ich Apostołowie i Ich Następcy mają nakarmić. Albowiem Bóg i Ojciec wszystkich, który [jest i działa] ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich. A "nie samym chlebem żyje człowiek".

Nasze "przemknięcie" przez MV dało tego wyraz szczególny - Kościół był tym, który promował i tworzył sztukę przez duże S - nie tylko tę związaną z religią i wiarą. Trzeba karmić współczesnego człowieka w każdy możliwy (i godziwy) sposób! Trzeba go nasycić, bo inaczej swój głód zaspokoi truciznami i ochłapami rzucanymi przez tych, którym na zdrowym wzroście ludzkości cokolwiek nie zależy (mówiąc delikatnie).

Sługa wszystkich

2009-07-25T23:23:00.004+02:00

Dziś "giro di Roma", czyli Rzym w kilkanaście godzin... Najpierw oczywiście Bazylika św. Piotra i grób mojego Patrona oraz grób "naszego" Papieża. I przypomniała mi się od razu dzisiejsza Ewangelia (ze święta św. Jakuba)...

***

kto by między wami chciał stać się wielkim, niech będzie waszym sługą... Jakże bardzo te słowa pasują do Apostoła Piotra i Piotra Naszych Czasów - Apostoła Świata. Być sługą - wszystkich. To dlatego tak wielu zatrzymuje się właśnie przed tą niszą w kryptach Watykanu. Owszem, był to Wielki Pontyfikat, był to Wielki Człowiek, ale przede wszystkim (dla mnie, i myślę, że dla wielu innych) - Wielki Przykład Pokory i Sługi!

Sługo Boży Janie Pawle II - wstawiaj się za nami!

***

A wieczorem druga część zwiedzania: Fontanna di Trevi, Schody Hiszpańskie, Pomnik Ojczyzny i Rzym nocą z tarasu naszego domu. A za oknem znowu wciąż pulsujący życiem świat...

Droga

2009-07-25T00:09:00.003+02:00

A dziś notka z Wiecznego Miasta. Tak, bo co jakiś czas trzeba "pokazać" się przełożonym, no i oderwać od klimatów "perugiańskich". Ale tak na serio, to już tęsknię za ciszą miasta Etrusków i z tamtejszym klimatem. Bo tutaj za oknem wrze życie a termometr pokazuje (o 00:10) 30 st. C! Uff jak gorąco...

***

Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze. Bóg sieje słowo we mnie co dzień. Co dzień także staram się jakoś do Niego odnieść... a jednak wiąż przychodzi Zły i Je porywa!

Słucham a nie rozumiem - taką diagnozę stawia Chrystus. I jest to na pewno diagnoza skuteczna. A lekarstwo? Nie tylko słuchać, ale także "wsłuchać" się. Bo ze słowem jest jak z tym, co jest na drodze - wielu przechodzi i szybko mogą zagłuszyć Słowo. Ale, jeśli cały dzień będę się wsłuchiwał, to na mam szansę (0bietnicę?), że w końcu coś zrozumiem, że w końcu słowo w sobie utrzymam...

Żebym nie był drogą... ale żyzną rolą!

Potęgi (nie) z tego świata

2009-07-22T22:14:00.004+02:00

Czasem jest taki dzień, jak dzisiaj -niby zwyczajny, a jednak niezwykły. W szkole dobrze poszło, obiad smakował, trochę odpocząłem, trochę popracowałem, porozmawiałem z człowiekiem życzliwym. Czyż trzeba czegoś więcej? Czyż może istnieć wspanialszy dowód, na to, że...
...jak śmierć potężna jest miłość. Czyż jest trafniejsze porównanie? Czyż jest coś potężniejszego od Miłości i śmierci? Życie. Tak, ale ono zawsze jest dla nas drogą ku śmierci - powie ktoś - i oby nie było drogą bez miłości.

Ale jednak to życie! Bo przecież On zmartwychwstał. Zaświadcza o tym dzisiejsza Patronka: Widziałam Pana i to mi powiedział. To Miłość pokonała śmierć i dała życie - nowe życie. Wszystko zaczęło się niejako od nowa. Wszystko znowu ma szansę wrócić do właściwego porządku - porządku miłości i życia. Obym potrafił zapłakać i zobaczyć - właśnie przez łzy - prawdziwe Życie i jedyną Miłość!

Tak, ale jak to się robi?!

2009-07-21T23:31:00.003+02:00

...kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten Mi jest bratem, siostrą i matką. Bez zbędnego komentarza! Amen.

Wielki znak

2009-07-20T23:42:00.001+02:00

Izraelici podnieśli oczy, a ujrzawszy, że Egipcjanie ciągną za nimi, ogromnie się przerazili. (...) Czyż brakowało grobów w Egipcie, że nas tu przyprowadziłeś, abyśmy pomarli na pustyni? (...) Czyż nie mówiliśmy ci wyraźnie w Egipcie: Zostaw nas w spokoju, chcemy służyć Egipcjanom.

Jakże bardzo przypominamy Izraelitów ciągnących ku Morzu Czerwonemu. Przed nami to, co nieznane i groźne a za nami nasi wrogowie, których dobrze znamy, ale gotowi nas wymordować. Znikąd pomocy, znikąd ratunku! Tylko usiąść i płakać.

A jednak to nie cała prawda! Mojżesz odpowiedział ludowi: Nie bójcie się! Pozostańcie na swoim miejscu, a zobaczycie zbawienie od Pana, jakie zgotuje nam dzisiaj. Bóg walczy za swych wybranych. Bóg jest tym, który pokonuje naszych wrogów. Bóg przeprowadzić może (i przeprowadza) przez to, co odległe i nieznane.
Wielu potrzebuje wciąż nowych "dowodów", że Bóg jest, że kocha, że coś Go obchodzimy. A przecież odpowiedź już padła - jedna i najważniejsza: żaden znak nie będzie (...) dany, prócz znaku proroka Jonasza. Albowiem jak Jonasz był trzy dni i trzy noce we wnętrznościach wielkiej ryby, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w łonie ziemi. Jezus Chrystus zwyciężył - przeprowadził nas przed odmęty śmierci, pokonał naszych wrogów - szatana i śmierć.

Obym potrafił uwierzyć - każdego dnia - że to dotyczy także mnie. Wtedy nie będę tęsknił do niewoli Egiptu moich grzechów. Wtedy nie będę się lękał i tego co przede mną! Albowiem oto tu jest coś więcej niż Jonasz. (...) oto tu jest coś więcej niż Salomon.

Wakacyjna ewangelia?

2009-07-19T08:10:00.001+02:00

Zapraszam tutaj.

Ojcowska dłoń

2009-07-18T22:29:00.002+02:00

Dziś dzień odpoczynku, a właściwie słodkiego lenistwa. Tylko, czy owoce nie będą z tego kwaśne?

***

Ale w Ewangelii słyszę, że Chrystus jest Tym, który trzciny zgniecionej nie złamie ani knota tlejącego nie dogasi. Słowa te oczywiście nie usprawiedliwiają mojego grzechu czy mojej słabości (i nie chcę nawet, by tak było), ale jednak dają nadzieję, że Zbawiciel jest Cierpliwy i wielkiego Miłosierdzia. Do póki widzi nadzieję, do póty nie zniszczy życia, które jeszcze się tli.

Mogą przekreślić nas ludzie, układy, nasze serca i my sami siebie, ale Bóg zawsze pragnie wyciągnąć do nas Ojcowską dłoń. Oczywiście ode mnie zależy, czy ją przyjmę, czy z szacunkiem i pokorą ucałuję, czy też odrzucę, albo (nie daj Boże) opluję. On daje mi szansę. Tylko, czy ja z niej skorzystam...

Dzięki Ci Jezu!

2009-07-16T22:50:00.002+02:00

Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. To moje ukochane zdanie z Ewangelii. Tyle razy wyrywało mnie z ciemności i marazmu. Tak jest też dzisiaj. Dzięki Ci Jezu, za to, co dla nas uczyniłeś.

Kimże jestem?!

2009-07-15T20:48:00.004+02:00

Dziś (?) zostałem wujkiem (po raz drugi!). F. urodził się zdrowy i to jest najważniejsze. A w szkole, jak to w szkole - dużo nowego i sporo "starego". Ale "ruszyło mnie", gdy V. zaczęła pouczać nas, że przecież powinniśmy mówić nie o piekle, ale o niebie, no może o czyśćcu. Tia... Jak w tym kabarecie - kiedyś się zdziwi... Ja tego nie życzę nikomu, ale jeśli nie wierzysz "na słowo", to obyś nie przekonał się "na własnej skórze". Ale...

***

...Kimże jestem - jak pytał Mojżesz. Nie mnie jest iść do faraona. Sam nic nie zdziałam. Wszak jestem w niewoli. Trzeba mi uniżyć się i przyjąć łaskę Pana. Tylko w Jego obecności coś potrafię, do czegoś jestem zdolny. Jak pisał św. Wincenty: "Sam nic nie mogę!".

Wszak jest tak, jak powiedział Jezus: Ojcze(...) zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Chryste bądź moją siłą i natchnieniem!

Wyrzuty (sumienia?)

2009-07-14T19:18:00.004+02:00

Oggi/adesso fa caldo! Czyli po naszemu żar leje się z nieba (teraz termometr pokazuje 34 stopnie).

***

A Jezus w Ewangelii czyni wyrzuty miastom, w których najwięcej Jego cudów się dokonało, że się nie nawróciły. Mój Boże! Nie dalej jak kilka dni temu sam wyliczałem cuda, których stałem się świadkiem i uczestnikiem/adresatem. A ilu nie jestem świadomy?

Potrzeba mi więc poczynić sobie samemu wyrzuty, bo za pewne wielu innych "grzeszników" (vide Sodoma) już dawno by się nawróciło. A ja wciąż czekam! Na co? chyba na głos trąby ostatecznej...

Panie Jezu Chryste ulituj się nade mną grzesznikiem!

Mój krzyż

2009-07-13T22:24:00.006+02:00

Dziś ciężko było mi wysiedzieć na lekcjach. Głowa ciążyła, serce (pobudzone nie potrzebnie kawą) szalało i jeszcze wydawało mi się, że "już to wszystko wiem", na przemian z kompletną "czarną dziurą". A potem wróciłem i znowu nie chciało mi się nic! I tak chyba miało być do wieczora, gdyby nie...

***

...zdanie z dzisiejszej Ewangelii: Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien. Ileż to razy już je słyszałem, ileż razy rozważałem, ile razy przeszedłem obok niego obojętnie. Tym razem dotknęło mnie w kontekście dnia dzisiejszego. Nie wczoraj i nie jutro, ale dziś! I to ciekawe, bo Chrystus mówi także w czasie teraźniejszym (bierze).

Oczywiście, że są cięższe, większe i "godniejsze" krzyże... dziś jednak moim "krzyżykiem" jest to, co jest tu i teraz - nauka, tęsknota, niechęć do pokonania lenistwa... I nie chcę się żalić, albo chwalić, ale zdałem sobie sprawę, że to JEST MÓJ KRZYŻ na dziś. A krzyż, jak to krzyż, może przerazić i stać się miejscem porażki; albo (w swoisty sposób) zdopingować i stanie się wtedy zwycięstwem.

Kto chce znaleźć swe życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Zasada jest jasna! Doskonale ukazuje to życiorys dzisiejszego Patrona - św. Andrzeja Świerada. Jak podał Sł.B. Jan Paweł II w Liście apostolskim "Korzenie religii chrześcijańskiej w Polsce": Świerad urodził się około 980 roku (sic!-zc) w rodzinie wieśniaczej, w Polsce. Wezwany przez Boga (...) założył na przełomie X i XI wieku pustelnię... I to mnie (mówiąc językiem młodzieży) "rozwaliło". W kilkadziesiąt lat po chrzcie Polski (ekhm tzn. Mieszka i Jego dworu), znalazł się człowiek, który zrozumiał, co znaczy "wziąć krzyż" i "stracić życie". Dla Niego i w Nim Krzyż Chrystusa zwyciężył!

Święty Świeradzie, módl się za nami!

Misja

2009-07-12T21:51:00.004+02:00

Dziś, po wczorajszych wojażach, dzień "a casa". Oczywiście z jednym wyjątkiem - niedzielna Msza. Nawet pouczyć się nie pouczyłem, bo jak święto, to święto...

***

Jezus przywołał do siebie Dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch - tak stwierdza dziś w Ewangelii św. Marek. To proste zdanie niesie jednak wiele treści - wszak Jezus po raz pierwszy powierza ludziom (dodajmy prostym) niezwykle istotną sprawę: głoszenie Dobrej Nowiny.

Nasz Gospodarz - Parde V. - dziś zadał natomiast w homilii bardzo ważne pytanie: "co jest misją chrześcijanina". I udzielił prostej (co nie znaczy, że łatwej) odpowiedzi: miłość. Poruszyły mnie te słowa właśnie swą prostotą. Przecież o to właśnie chodziło Jezusowi, gdy wysyłał owych Dwunastu. Przecież o to chodzi Mu i dzisiaj. My chrześcijanie powinniśmy ukazać i okazać temu światu MIŁOŚĆ.

Dla nas chrześcijan - że pójdę za słowami Padre V. - miłość Boża "unaocznia się w sakramentach". A zwłaszcza w s. pokuty i pojednania - sakramencie miłości i miłosierdzia Boga. I o tym właśnie pisze św. Paweł: W Nim [w Chrystusie] mamy odkupienie przez Jego krew - odpuszczenie występków, według bogactwa Jego łaski. I to właśnie (w praktyce) czynili Apostołowie, gdy wyrzucali (...) wiele złych duchów.

Jednak nie wystarczy wiedzieć. Trzeba wysłuchać i przyjąć, bo inaczej Świadkowie Zmartwychwstałego mogą otrząsnąć pył mego domu ze swych stóp i pójść gdzie indziej.

O Panie mój, nie omijaj mnie proszę! Chciej się zatrzymać!

Wydać owoce

2009-07-11T19:29:00.004+02:00

A dziś był Asyż. Właśnie wróciłem i dotarło do mnie, że w dniu św. Benedykta odwiedziłem innych Wielkich świata, który wydaje się, że bezpowrotnie minął (a szkoda) - św. Franciszka i św. Klarę.

Jakby na potwierdzenie tych słów zderzyły się dziś (we mnie i wokół mnie) dwa światy - cisza panująca przy kościółku św. Damiana i gwar głównej ulicy/placu w P. Z jednej strony zaduma i doświadczenie (autentyczne!) spotkania z Bogiem, z drugiej - (nie mniej autentyczne) doświadczenie spotkania z tym światem. Dobry dzień... Wiele dał mi do myślenia... No i jeszcze kawałek (sporej wielkości) storia di chiesa.

***

A w Ewangelii (przynajmniej tutaj ;) usłyszałem: Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który [go] uprawia. Każdą latorośl, która we Mnie nie przynosi owocu, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby przynosiła owoc obfitszy. Jakże to prawdziwe i na czasie w kontekście dzisiejszego dnia. Były takie latorośle, jak Francesco, Clara, Benedetto i przyniosły/noszą owoce po dziś dzień.

Jakże mi do Nich daleko! I jak bardzo potrzebuję być oczyszczony przez słowo, które wypowiada Pan! A Słowo dziś mówi: dla prawych On chowa swą pomoc, On - tarczą żyjącym uczciwie. On strzeże ścieżek prawości, ochrania drogi pobożnych. Panie strzeż mojej drogi!

Bez obawy

2009-07-10T20:43:00.004+02:00

Ciężki dzień na "uczelni". Trzy godziny "esercitazioni orali" (ćwiczeń w mówieniu) dało mi w kość. No i chyba jeszcze i to, że kończy się tydzień. Ale ogólnie to przecież prawie jak wakacje. Tylko, to "prawie", co jednak "robi różnicę";-)... Jest jednak lepiej, niż myślałem.

No i jeszcze małe "chwalipięctwo": w czasie rannej Mszy "przeliterowałem" publicznie fragment kanonu. Nie wiele to, ale na początek starczy.

***

W tym kontekście inaczej/na nowo odczytuję słowa z dzisiejszego pierwszego czytania: Idź bez obawy do Egiptu... Nie wiem,czy naciągam Słowo, ale i ja trochę czuję się jak w Egipcie. Niby ma mi tu być dobrze, niby dotarł tutaj wcześniej "Józef", niby wierzę, że tak chce Bóg, ale... zawsze pozostaje to "ale", które podpowiada niezmiennie "Kosmaty". A przecież Pan mówi: Ja pójdę tam z tobą i Ja stamtąd cię wyprowadzę... :-) Więc mam nadzieję, na szczęśliwy powrót.

A Jezus (niejako) dodaje: nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić (...) gdyż nie wy będziecie mówili, lecz Duch Ojca waszego będzie mówił przez was. Oczywiście chodzi tu o dawanie świadectwa - Żydom i poganom. Ale czyż świadectwem nie jest całe nasze życie - także to, co inni widzą - a nie tylko to, co słyszą? Patrząc na nas widzą naszą wiarę (albo jej brak). A dawcą wiary jest Duch działający w Kościele. Przyjdź (więc) Duchu Prawdy!

***

W tej chwili zaczyna padać w Perugii (gdzie jestem na języku). A przecież miał się odbyć "Umbria Jazz 09". Niebo zaciągnęło się po horyzont i chyba z dzisiejszej publiki nie będą mieli artyści pociechy.

Wspominki i dzięki

2009-07-09T20:28:00.007+02:00

Dziś nawet dobry dzień, po ciężkiej zdrowotnie nocy...

***

A w refrenie Psalmu usłyszeliśmy: Wspomnijcie cuda, które Pan Bóg zdziałał... Wspomnijmy!

Począłem się, urodziłem, wyzdrowiałem (chociaż lekarze nie dawali szans), wzrastałem bez większych zmartwień, poznałem, co to znaczy być zakochanym, usłyszałem powołanie, przeżyłem nawrócenie, otrzymałem miłosierdzie, zostałem kapłanem, dostałem wspaniałą parafię, poznałem wielu dobrych ludzi, wszedłem na Drogę, dostałem szansę, by uczyć się dalej, wyjechałem do Włoch, żyję nadal...

Lista pewnie powinna być dłuższa, ale i to wystarczy. Mam co wspominać! Mam za co dziękować. No i przecież w Ewangelii usłyszałem: Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie.

Dzięki Ci Panie, za Twe wielkie dary, za dobrodziejstwa, w których nie masz miary...

Owce Pana

2009-07-08T20:38:00.003+02:00

Rano odprawiliśmy Mszę w kaplicy sióstr (jakich - non lo so). Nawet "kawałek" kanonu odcyfrowałem "po włosku". Potem dwie wizyty w szkole, bo zajęcia rano i późnym popołudniem/wczesnym wieczorem.

***

Dwunastu wysłał Jezus... Ten dzisiejszy fragment przypomniał mi się, gdy siedziałem przy jednym stole z ludźmi z wielu krajów: Łotyszką, Austriaczką, Amerykaninem, Turkiem, Libijczykiem, Cypryjczykiem-Grekiem i Polakiem. rozmawialiśmy w kilku językach, śmialiśmy się... Padały także pytania, dlaczego jesteśmy księżmi, od kiedy i co, to znaczy, że jesteśmy księżmi (J: "To nie możecie mieć żony?";-( (sic!))

Ani słowa jednak o Bogu! A przecież można było. Chrystus wprawdzie powiedział do Apostołów: Nie idźcie do pogan, ale... przecież Paweł jednak poszedł, Wojciech poszedł, tylu innych misjonarzy nadal idzie... Dlaczego nie ja - tu i teraz? Trzeba spróbować - jeśli taka będzie wola Pana. Przecież on mówi: Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. Idźmy - tyle jest owiec Pana, które jeszcze Go nie znają!

Robotnicy potrzebni

2009-07-07T21:42:00.003+02:00

Rozmowa na lekcji: "Ty chodzisz codziennie do kościoła? Na prawdę? No, bo, że księża... ale ty?! Mówię to, bo sama nie chodzę w każdą niedzielę." "A dlaczego professoressa nie chodzi w każdą niedzielę?" "A to dobre pytanie. Perche?"

***

Przypomniało mi się dlaczego postanowiłem jednak odpowiedzieć "tak" na wołanie, które odezwało się we mnie (po kilku latach przerwy) pewnego styczniowego/lutowego (nie pomnę dokładnie) dnia... Przecież "tyle jest serc, które czekają na Ewangelię... wciąż!" A "dowód" na to też był/jest nauczycielem.

I oczywiście wciąż jest za mało tych, którzy będą świadkami, dlatego trzeba nam pamiętać o nakazie (to nie jest tylko prośba!) Pana: żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Za świętym Ojcem Założycielem - Wincentym Pallottim - powtórzę wieć tę najktótszą modlitwę "powołaniową" - "Poślij Panie robotników na żniwo swoje!" Bo przecież wciąż niektórzy nie wiedzą "po co iść do kościoła"/"dlaczego tam nie chodzą"...

Wiara uzdrawia!

2009-07-06T20:49:00.005+02:00

Dziś pierwsze lekcje z języka włoskiego. Błogosławione niech będą godziny spędzone u AD na języku jeszcze a Polonia. Dziś czułem się jak Włoch (no prawie, jak Włoch).

***

Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła - mówi dziś Jezus do uzdrowionej kobiety. Bardzo ciekawe jest jednak przeczytać te słowa po włosku. Brzmią one tak: Coraggio, figliola, la tua fede ti ha guarita. A co tłumaczy się dosłownie (według mnie;-): "Odwagi, córeczko, twoja wiara cię UZDROWIŁA".

Wiara UZDRAWIA. Jeśli miałbym żywą wiarę (żywą relację z Jezusem Chrystusem, moim Panem), to zostałbym uzdrowiony.

Jaka więc jest moja wiara, w porównaniu do wiary tej kobiety, skoro ona została uzdrowiona, a ja wciąż cierpię na tyle dolegliwości/chorób - ciała i ducha.

Trzeba mi za Patriarchą Jakubem jasno sobie powiedzieć: Pan będzie moim Bogiem. I tylko ON.

Zadziwienie

2009-07-05T22:04:00.005+02:00

Dziś domenica - "dzień Pana". Jakże inna jest ona od dotychczasowych. Spędzona w pokoju i w mieście, a nie w zakrystii, w konfesjonale, czy przy ołtarzu...

***

Oczywiście Eucharystia była, ale (chciałoby się rzec) to nie to. A jednak! Właśnie może dlatego, że była tylko jedna, była taka szczególna. I jeszcze to wysłuchane - oczywiście po włosku - kazanie (nie po to by porównywać, krytykować czy uczyć się, ale z ciekawością). Dotknęło mnie prostym zdaniem na koniec: "nasze życie to krzyż". Tyle razy to już słyszałem, a jednak po raz kolejny mocno mnie poruszyło. Zdziwiłem się?

***
Skąd On to ma? - pytali mieszkańcy Nazaretu. Przecież znali Go dobrze (a przynajmniej tak im się wydawało). Mieszkała do niedawna wśród nich, pracował, modlił się. I oto nagle staje przed nimi inny, odmieniony?! Znając Go, jednak nie poznają.

Ileż to razy i ja staję przed moim bratem/siostrą, który/a doświadczył/a przemiany i nie mogę się nadziwić, że tak się stało?! Ileż to razy sam patrzę na siebie i widząc (realną!) szansę, by stać się innym, stawiam głupkowate pytanie o to, skąd, jak i w ogóle "jakim cudem"...

A Pan dziś spokojnie, jak do Pawła, powtarza: wystarczy ci mojej łaski. Zaraz też słyszę: Moc bowiem w słabości się doskonali. Nie ma więc, co "wierzgać" na moje życie - właśnie w moich słabościach mogę stać się silny. Przecież ilekroć niedomagam, tylekroć jestem mocny - mocny Bogiem.

Odnowić się

2009-07-04T14:14:00.003+02:00

Dziś sobota, dzień bez wykładów...

***

Rano była Eucharystia, sprawowana w małym włoskim kościółku po sąsiedzku, wraz z kapłanami z Włoch, Nigerii, Chorwacji i Polski. Uniwersalny wymiar Eucharystii... Potem było lenistwo i ochota, by tak było zawsze. A potem znowu zajrzałem na stronę "strefy kapłańskiej" - z ciekawości i pewnie za natchnieniem Ducha Świętego. Dlaczego za natchnieniem? Bo stan otępienia minął, bo znowu poczułem, że "jestem wdzięczny za to, że jestem kapłanem" (cytując spotkane tam świadectwo).

A jeszcze trochę później trafiłem na to: film o powołaniu kapłańskim - "Rybacy ludzi". Polecam go Kapłanom i myślącym o powołaniu, ale i wszystkim innym. Może atmosfera i słowa urzekną i odmienią Was, jaka mnie...

***

Bo trzeba nam się odnowić. A raczej - dać się odmienić. Inaczej nic nie da przyjmowanie nowego. Trzeba się stać NOWYM. Porzucić to, co stare, a pozwolić, by stało się nowe. I nie ma co się oszukiwać - reforma starego się nie powiedzie. Nowość Ewangelii może przyjąć tylko NOWY (człowiek): młode wino wlewa się do nowych bukłaków.

Dotykając nieznanego

2009-07-03T21:07:00.008+02:00

Powyższy tytuł odnosi się dziś za równo do minionego dnia, jak i do Słowa. Ale po kolei...

***

Rano poszliśmy (ze Współbratem) na uczelnię. I od razu doświadczyliśmy włoskiego stylu: Professoressa spóźniła się ze 20 minut, po czym połowie z nas kazała wyjść, bo mamy być podzieleni na grupy (wiedzieliśmy o tym, ale nikt nie zadecydował "za nas" do której grupy chcemy należeć). No więc był powrotny spacer przez miasto, a potem (po 2 godzinach) spacer na uczelnię(bis).

W grupie okazało się, że są sami nie-Europejczycy i to już była dla mnie nowość. Ale jeszcze większą nowością byłem ja (oraz Współbrat i dwaj kapłani z Nigerii, a także dwie Siostry z Azji) dla kolegi z Chin: Che cosa e sacerdote? Qui e chiesa? :-)

***
Mio Signore e mio Dio! - okrzyk Tomasza jest także dotknięciem nieznanego. Zdziwieniem (ale i zaraz wyznaniem wiary) wobec (i w) Tego, którego - tak na prawdę - się nie znało do tej pory! I tu rodzi się pytanie: czy jeszcze potrafię dotykać nieznanego/Nieznanego? Czy też "pozjadałem wszystkie rozumy"? Potrzeba mi wciąż pochylać głowę i zginać kolana przed Tajemnicą!

Z ziemii włoskiej...

2009-07-02T13:30:00.001+02:00

Przeczytałem dzisiaj wiadomość, że istnieje coś takiego jak "strefa kapłanów", czyli portal dla kapłanów i o kapłanach. Doszedłem do wniosku, że i ja przecież zaliczałem się trochę do tej wspólnoty, która przez internet pisała o Bogu i o sobie. Postanowiłem, że trzeba będzie znowu zabrać się do pisania. Przecież to ani trudne, ani pracochłonne.

***

Co więc u mnie? Od tygodnia nie ma mnie już w Polsce. Decyzją moich Przełożonych wyjechałem do Rzymu, by podjąć studia z zakresu Historii Kościoła na Gregorianie. Pamiętam, jakby to było wczoraj, gdy w styczniu zadzwonił do mnie Ks. Prowincjał. A dziś już 6. dzień, jak staram się "przerobić" mój język i myślenie na "włoskie".

Wczoraj zapisałem się na Uniwersytecie "per Stranieri" (dla obcokrajowców) w Perugii na j. włoski. Na razie na poziom A2. Zobaczymy, czy uda się coś więcej. Dziś byłem z Łukaszem (Luca) zobaczyć, gdzie będę miał wykłady. Początek już jutro. No zobaczymy...

***

Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów... Panie Jezu, jak to się dzieje, że tak wielu w to nie wierzy? Jak to się dzieje, że ja sam tak często w to niedowierzam? Może, nie miał kto ich przyprowadzić do Ciebie? Może ja ciągle twierdzę, że nie jestem tak całkowicie sparaliżowany?

Panie uzdrów mnie - z moich grzechów i mojego paraliżu... Dio stesso provvedera (Bóg przewidzi...)

Przegrałem?

2009-02-02T22:46:00.003+01:00

Próbowałem, starałem się, mądrzyłem... Na prawdę chciałem pomóc, ale chyba tylko "naprzeszkadzałem". W końcu uległem - sobie, frustracji, czy komuś? Sam nie wiem. Czuję, że przegrałem. Ale, czy poniosłem porażkę? Też (kurcze) nie wiem. O i tak... Jeśli chcesz możesz mnie uzdrowić... Bądź oczyszczony! Amen.

Nie wiadomo co...

2009-01-31T23:54:00.003+01:00

Tak można by określić mój obecny stan. Niby radosny, ale nie do końca; niby przygnębiony, ale też nie... nie wiem. Jakiś taki rozlazły. I jeszcze te słowa z jutrzejszej/dzisiejszej Ewangelii: Zdumiewali się Jego nauką... A ja nuuuuuuudzę się i nawet przez myśl mi nie przeszło, by zajrzeć TAM. A co do refleksji to zapraszam TUTAJ.

Powrót YETI?

2009-01-17T00:40:00.002+01:00

Po wielu, wielu dniach i nocach... powróciłem. Z dalekiej podróży marazmu, niechęci i użalania się nad sobą. Powróciłem... ale nie wiem na jak długo. Zobaczymy. Na razie piszę to tylko dla siebie. A dziś? Jest noc, ciemno. Jutro kolejny dzień - Panie ustrzeż mnie od złego, a zwłaszcza mojej głupoty! ...i daj zapał, by nieść Ciebie innym. Jeśli tak zechcesz!